Analyse - Beleggers gebruiken dotcom-speelboek om AI-bubbelrisico's te mijden

In dit artikel:

Grote institutionele beleggers reageren op de recente AI-gekte door posities in zwaar opgewaardeerde aandelen geleidelijk af te bouwen en kapitaal te verplaatsen naar bedrijven die mogelijk de volgende winnaars worden. Met Amerikaanse indices op recordniveau en de waardering van chipmaker Nvidia boven de $4 biljoen, zoeken vermogensbeheerders naar manieren om mee te profiteren van de bullmarkt zonder onnodig grote risico’s te lopen.

In Londen en elders grijpen sommige managers terug op tactieken uit de dotcom-periode (1998–2000): dure internet- en technamen verkopen vlak voor de piek en opbrengsten herinvesteren in minder belichte sectoren die nog op kunnen lopen. Amundi’s Francesco Sandrini zegt dat zijn team dat model volgt en verschuift naar redelijk geprijsde softwarebedrijven, robotica en Aziatische technologiebedrijven. Een studie van economen Markus Brunnermeier en Stefan Nagel ondersteunt dit idee: hedgefondsen waren tijdens de dotcomhausse niet per se contrair, maar wisten snel te schakelen en versloegen de markt met ongeveer 4,5% per kwartaal, waardoor ze het ergste van de crash vermeden.

Analisten verwachten dat de AI-koorts zich zal uitbreiden van koplopers als Nvidia, Microsoft en Alphabet naar aanverwante onderdelen van de waardeketen — bijvoorbeeld leveranciers voor datacenters en de maakindustrie rond chips. Beleggers proberen blootstelling aan de zogeheten hyperscalers (Amazon, Microsoft, Alphabet) te benutten zonder geconcentreerd in die bedrijven te zitten. Voorbeelden: Fidelity’s Becky Qin ziet kansen in uranium omdat grootschalige AI-datacenters veel energie vereisen; Carmignac bouwde posities op in Taiwanese toeleveranciers zoals Gudeng Precision.

Tegelijk is er zorg over overcapaciteit en excessen, vergelijkbaar met de glasvezelhausse in telecom. Pictet’s Arun Sai signaleert “bouwstenen van een bubbel” en gebruikt Chinese aandelen als hedge mocht snelle AI-vooruitgang in het Verre Oosten de Amerikaanse euforie temperen. Janus Henderson’s Oliver Blackbourn dekt eveneens Amerikaanse techposities af met Europese en healthcare-activa uit angst dat een plotselinge daling in AI-aandelen bredere economische schade kan veroorzaken; volgens hem is de duur van de AI-gekte onvoorspelbaar: “We zitten in 1999 totdat de bubbel klapt.”

Kortom: vermogensbeheerders willen in AI blijven maar spreiden risico’s door winsten te verzilveren in topnamen en te herinvesteren in aanpalende, vaak minder hoge gewaardeerde segmenten van de technologieketen. De strategie is grotendeels gebaseerd op snelle rotatie en selectieve positionering, met oog voor historische lessen uit de dotcomperiode.