Barrie Stevens gaat gewoon doorrr

In dit artikel:

Barrie Stevens, bijna 82, bereidt in zijn woning aan de Amstel zijn vermoedelijke laatste voorstelling voor: The Importance of Being Barrie — een persoonlijke terugblik op zijn leven gemodelleerd aan citaten van Oscar Wilde. Wilde is voor Stevens niet alleen literaire inspiratie maar ook symbool van queermoed: iemand die betaalde voor het lef zichzelf te zijn in onvriendelijke tijden.

Stevens groeide op nabij Londen en ontdekte rond zijn veertiende dat hij op jongens viel. In het Engeland van eind jaren vijftig, toen homoseksualiteit nog strafbaar was, voelde hij zich beperkt. Op zijn achttiende greep hij een advertentie van een Nederlands gezelschap aan en verhuisde naar Amsterdam, waar hij vrijer kon leven. Hij debuteerde in Carré bij de Snip & Snap Revue en bleef in Nederland werken: van danser en acteur in musicals en tv-series tot de rol van Kwark in Tita Tovenaar.

Een belangrijk persoonlijk hoofdstuk is zijn lange relatie met acteur Leen Jongewaard, zeventien jaar ouder. De verhouding was ongelijk — Stevens zag hem deels als ouderfiguur — maar ze waren achttien jaar samen en Jongewaard stond hem bij in moeilijke tijden, bijvoorbeeld toen Stevens’ moeder na een ongeluk in coma lag. Jongewaard overleed dertig jaar geleden; de herinnering blijft voor Stevens centraal staan.

Professioneel balanceerde Stevens frivoliteit en ernst. Hij profileerde zich jarenlang in commerciële producties en als jurylid in shows, maar werkte ook achter de schermen: artistiek leider en coördinator musical aan Fontys in Tilburg, waar hij jonge talenten begeleidde. Het ontslag op 65 — “bedankt en goodbye” — ervoer hij als verspilling van ervaring, en dat motiveerde hem om door te blijven werken. In recente jaren trad hij onder meer op in De Jantjes, speelde in GTST en als dragqueen in Make Up Your Mind, en onderzocht hij een serieuzere rol in de toneelbewerking My Nights with Noah over ouder worden en kwetsbaarheid.

Voor The Importance of Being Barrie vroeg scenarist Koen Caris hem honderd herinneringen op te schrijven; die oefening bracht uiteenlopende episoden terug, van een ene‑nacht‑relatie in Londen tot verlies en ziekte. In het stuk behandelt Stevens ook de morele en fysieke tegenslagen — de zorg voor een dementerende vader, prostaatkanker — maar wil bovenal tonen dat hij er nog altijd is en dat zijn positieve veerkracht blijft domineren. Zijn wens is dat optreden deuren opent: één toeschouwer kan iets meenemen dat leven verandert, en daarom wil hij vooral blijven doorgaan.