Britse regering jaagt superrijken naar Monaco en de Emiraten, mét hun vermogen van $160 mrd

In dit artikel:

Ultrarijken hebben de afgelopen twee jaar vermogen ter waarde van naar schatting 160 miljard dollar uit het Verenigd Koninkrijk weggehaald of hun band met het land aanzienlijk verminderd. Dat bedrag, berekend op basis van de Bloomberg Billionaires Index, is groter dan het gezamenlijke vermogen van alle miljardairs die nog in het VK wonen.

De uittocht wordt vooral toegeschreven aan het Britse belastingbeleid. De Labour-regering schafte in april 2025 het voordelige non-dom-regime af, waardoor inwoners met een officieel domicilie buiten het VK jarenlang geen belasting betaalden over buitenlandse inkomsten. Daarvoor in de plaats kwam het beperktere Foreign Income and Gains-regime. Ook gingen belastingen op erfenissen en inkomsten van dealmakers omhoog. Geruchten over nieuwe lasten, waaronder een mogelijke heffing op overwinst, vergroten de onzekerheid.

Ongeveer de helft van de vertrokken superrijken was al weg vóór de belastingmaatregelen van 2025. Veelal gaat het om buitenlanders die zich vestigden in Monaco, Zwitserland of de Verenigde Arabische Emiraten. Ook de in het VK geboren hedgefondsmanager Chris Rokos verhuisde naar Griekenland. Zijn vertrek is opvallend omdat hij zijn vermogen in Groot-Brittannië opbouwde en tot de grootste belastingbetalers van het land behoorde. Adviseurs melden dat ook Britse staatsburgers informatie inwinnen over emigratie en alternatieve verblijfslanden.

De gevolgen zijn volgens critici breder dan reputatieschade. De rijkste 1 procent van de Britse inkomens is verantwoordelijk voor ongeveer 27 procent van de inkomstenbelasting; hun vertrek kan dus de belastingopbrengsten en consumptie aantasten. De luxe-economie in Londen ondervindt al druk: de verkoop van dure woningen neemt af, kopers onderhandelen harder en horecagroepen wijten omzetdalingen mede aan hogere belastingen. Sommige vermogenden bouwen bovendien hun Britse investeringen af, zoals de Deense ondernemer Troels Holch Povlsen, die na zijn terugkeer naar Denemarken vastgoed verkocht en een groot dividend uitkeerde.

Londen verliest zijn positie als internationaal financieel centrum echter niet zomaar. De stad behoudt sterke zakelijke, culturele en juridische aantrekkingskracht en eerdere voorspellingen dat de financiële sector na brexit zou instorten, kwamen grotendeels niet uit. Wel vreest het stadsbestuur dat negatieve berichtgeving en desinformatie over veiligheid het vertrouwen van investeerders schaadt.

De regering probeert het tij te keren met mogelijke maatregelen zoals een investeerdersvisum van 5 miljoen pond en een verlenging van belastingvoordelen binnen het FIG-regime. Tegelijkertijd blijven banken, vermogensadviseurs en vermogende Britten waarschuwen dat verdere belastingverhogingen kapitaal en talent kunnen wegjagen. Er is geen duidelijke buitenlandse winnaar die alle vertrekkers aantrekt, maar de toenemende concurrentie onderstreept dat Londen zijn aantrekkingskracht niet als vanzelfsprekend kan beschouwen.