Bureaucratische excuses voor het ongemak

In dit artikel:

Een inwoner van Noordhorn in Groningen beschrijft hoe een tijdelijke afsluiting van de Riek Sennemabrug hem onverwacht tot activist maakte. Door werkzaamheden aan de brug moesten voetgangers en fietsers tijdens een reparatieperiode van zeven dagen een omweg van 24 kilometer maken, terwijl de gewone oversteek naar Zuidhorn normaal maar enkele kilometers is. Voor automobilisten was er wel een omleiding, maar een beloofde pendelbus voor niet-automobilisten kwam er niet, omdat Rijkswaterstaat die te duur vond.

De auteur, die zelf geen auto en geen rijbewijs heeft, kwam daardoor plotseling zonder praktische toegang te zitten tot voorzieningen aan de andere kant van het kanaal, zoals het station, de supermarkt en de huisarts. Pogingen om via mails, de gemeente, de provincie en zelfs de Nationale Ombudsman een oplossing af te dwingen liepen vast op standaardreacties en doorverwijzingen. Dat frustreerde hem zo sterk dat hij er slecht van sliep en zich voor het eerst echt benadeeld voelde door een overheid die vooral vanuit autogebruik leek te redeneren.

De situatie liet volgens hem zien hoe kwetsbaar mensen zonder auto zijn, zeker ouderen en mensen met een beperking. Pas toen de brug weer open was, verdween het gevoel van afhankelijkheid. Maar een latere afwijzing van zijn onkostenfactuur door Rijkswaterstaat, met een juristische uitleg dat de hinder “beperkt” was, wakkerde zijn verzet opnieuw aan.