Chef van De Librije Nelson Tanate: 'Vanaf een andere plek kijkt Jonnie gewoon mee'
In dit artikel:
Op 26 oktober 2025 maakte Michelin in MECC Maastricht bekend dat De Librije uit Zwolle zijn drie sterren behoudt. Chef Nelson Tanate, die sinds het overlijden van oprichter Jonnie Boer op 23 april de leiding draagt, maakte zichtbaar emotie: twee maanden later lichtte hij toe dat het geen traan van puur verdriet of blijdschap was, maar een “traan van strijd” — de opluchting na maanden van keihard werken om te bewijzen dat hij de opvolging waard is.
De achtergronden zijn ingrijpend. Kort na Jonnie Boers overlijden voerde Thérèse Boer overleg met Michelin over de continuïteit; daarop volgden extra inspecties van meerdere hoofdinspecteurs. Omdat Michelin doorgaans sterren aan een chef koppelt, leek behoud niet vanzelfsprekend. De inspecteurs oordeelden echter unaniem dat De Librije het niveau vasthoudt. Voor het bedrijf is dat cruciaal: sterren bepalen bezoekersaantallen en omzet; volgens Tanate zit het restaurant nu volgeboekt tot eind volgend jaar.
Tanate (1991) is van Moluks-Nederlandse afkomst en begon in 2010 als stagiair bij De Librije. Hij werkte onder Jonnie Boer en voormalig chef Maik Kuijpers, maakte in 2018 de overstap naar chef-kok en kocht in 2023 vijf procent van de aandelen. De relatie met de familie Boer is hecht: hij noemt het gevoel “officieel geen familie, maar wel zo”. De plotselinge dood van Jonnie — een longembolie die hem op Bonaire fataal werd — sloeg een gat, maar Tanate koos ervoor te reageren door te werken en structuur te houden: hij redde de dienstroosters, bewaakte de kwaliteit en leidde de keukenbrigade door de turbulente periode.
Als leidinggevende hanteert Tanate strikte discipline en hoge concentratie-eisen: de ochtendroutine, sancties voor te laat komen en het verlangen naar vier uur onverdeelde focus per shift illustreren zijn werkwijze. Tegelijkertijd legt hij nadruk op ontwikkeling: medewerkers met ADHD of onconventionele achtergronden krijgen bij hem juist kansen om door te groeien tot volwaardige chefs. Zijn keukenfilosofie neigt naar lokaal, seizoensgebonden en gebalanceerd koken — een bewuste breuk met de theatrale moleculaire toeren van vroeger — waar smaken duidelijk, herkenbaar en in balans moeten zijn.
Personeel en collega’s spelen een belangrijke rol. Noah Wynants, Tanates rechterhand, bereidt zich voor op een vertrek naar Brass Boer Thuis en ontwikkelt nieuwe gerechten voor De Librije; hij benadrukt hoe Jonnie vaak met dat “laatste zetje” gerechten perfect maakte — een kwaliteit die nu wordt gemist. Thérèse Boer, zichtbaar aangeslagen en lichamelijk uitgehongerd door rouw, prijst het team dat de zaak draaiende hield. In de keuken hangen bokshandschoenen van Jonnie en Thérèse, subtiele herinneringen aan hun gedeelde leven.
Tanates persoonlijke achtergrond kleurt zijn aanpak. Opgegroeid in een Molukse wijk in Wierden, met grootouders die als KNIL-militairen naar Nederland kwamen, groeide bij hem een sterke strijdlust en gevoel voor gezamenlijkheid. Zijn lijf draagt tatoeages die zijn afkomst vieren; als kind en jongeman nam hij deel aan politieke demonstraties voor erkenning van de Republiek der Zuid-Molukken. Die strijdvaardigheid vertaalt zich nu in zijn ambitie en de mentale weerbaarheid die hij in de keuken eist. Privé is hij vader van dochter Bo (9) en heeft hij een verleden met gastvrouw Debbie; co-ouderschap en hoge werkdruk blijven een constante zorg.
Tanate beschouwt Jonnie nog dagelijks als leidraad: niet als engel, maar als voortdurende inspiratie die van buitenaf meekijkt en hem aanspoort “zijn hart te volgen”. Zijn ambitie is vooruitstrevend — hij wil voor zijn vijftigste honderd driesterrenrestaurants hebben bezocht en proeft liefst in stilte om zijn smaak scherp te houden. De combinatie van persoonlijke strijd, culturele achtergrond, leiderschap en culinaire visie vormt het nieuwe hoofdstuk van De Librije: een huis dat rouw en ambitie samenbrengt om het erfgoed van Jonnie Boer levend te houden.