Choreograaf Hofesh Shechter: 'Ik leg mijn ziel bloot'

In dit artikel:

Dertien dansers vullen het podium van Theatre of Dreams, de nieuwe voorstelling van de Israëlisch-Britse choreograaf Hofesh Shechter. In plaats van verstilde bewegingen biedt het stuk schokkerige, herhaalde patronen die zowel angst en chaos als momenten van rust oproepen — een energieke en overweldigende ervaring die toeschouwers meteen raakt.

Shechter, oprichter en artistiek directeur van de Hofesh Shechter Company, woont in Londen maar groeide op in Jeruzalem. Hij werkte voor gezelschappen en zalen als de Batsheva Dance Company, de Metropolitan Opera, het Royal Opera House en La Scala, regisseerde dansfilms en kreeg in 2018 een OBE voor zijn verdiensten in de dans. Zijn persoonlijke achtergrond — opgroeien in een gebroken gezin en vroeg zoeken naar ontsnapping — vormt een voedingsbodem voor zijn werk: muziek en dans veranderden zijn leven en hij probeert via voorstellingen de wereld enigszins te kleuren.

Zijn scheppingsproces is intuïtief en fysiek: hij begint vaak met notities, woorden en muzikale samples die hij zelf componeert, en zet dat materiaal als ruwe impuls af tegen de groep. Communicatie is tijdens de creatie beperkt; Shechter laat veel ruimte voor improvisatie en reactievermogen van de dansers. Hij vergelijkt zijn aanpak met voetbal: het werk start met een stunt — een bal intrappen, een eerste impuls — waarna onvoorspelbare bewegingen volgen. Dromen en instinct spelen een grote rol; ideeën worden bewaard, teruggeluisterd en als katalysator gebruikt. Wanneer muziek, dans en publiek uiteindelijk samenvallen, zoekt hij die vonk die het stuk doet leven.

Shechter erkent creatieve blokkades en de noodzaak om radicaal van koers te veranderen als iets niet werkt. Hij werkt met deadlines en wil doorgaans in de laatste weken voor een première tot een definitieve vorm komen, maar blijft tegelijk zoeken naar de juiste verhaallijn. Plankenkoorts bestaat nog, maar hij heeft geleerd de kwetsbaarheid van het tonen te scheiden van zijn persoonlijke waarde; kritiek zegt volgens hem niets over de maker als mens. De week voor een première ervaart hij een gezonde spanning en terugkerende angstdromen waarin hij zijn blootgelegd voelt — een beeld van de blootstelling die optredens brengen.

Centrale thema’s in zijn reflecties zijn vrijheid en gemeenschap. Geboren met een naam die ‘vrijheid’ betekent, behandelt hij vrijheid als zowel illusie als sensatie: echte vrijheid is zeldzaam, maar dans kan die sensatie oproepen. Het podium biedt volgens hem een veilige plek om gevoelige onderwerpen te delen en creëert een collectieve ervaring die mensen verbindt en troost biedt te midden van een onrustige wereld. Kunst is voor hem geen absolute waarheid, maar een middel dat via een ‘leugen’ een bepaalde waarheid doet voelen — een gedachte die hij koppelt aan de functionele kracht van dans om emoties en samenhang teweeg te brengen.

Kort samengevat: Theatre of Dreams is exemplarisch voor Shechters stijl — rauw, ritmisch, lichamelijk — en weerspiegelt zijn levenslange inzet om via dans zowel individuele kwetsbaarheid als gedeelde momenten van betovering zichtbaar te maken.