Dave Ensberg-Kleijkers strijdt wel, maar schreeuwt niet

In dit artikel:

De vierjarige dochter van Dave Ensberg‑Kleijkers voelde zich buitengesloten tijdens schoolspel en zei thuis: “Ik wou dat ik wit was.” Die constatering maakte voor haar vader duidelijk hoe hardnekkig de nalatenschap van slavernij doorwerkt in normen en beleving. Sinds 2 juli is de 41‑jarige Ensberg‑Kleijkers voorzitter van het Nationaal Instituut Nederlands Slavernijverleden en Erfenis (Ninsee). Als nieuwe voorzitter organiseert hij begin juli de jaarlijkse herdenking in het Amsterdamse Oosterpark en binnenkort een lezing ter nagedachtenis aan Tula, de leider van de slavenopstand op Curaçao in 1795.

Zijn persoonlijke geschiedenis verklaart mede zijn inzet. Opgroeiend in een Surinaams politiek bewogen familie — zijn grootvader Emile werd na 1975 vicepresident van Suriname — vluchtte het gezin naar Nederland nadat Desi Bouterse aan de macht kwam. In Voorburg, waar Dave opgroeide, nam hij op jonge leeftijd de zorg voor zijn invalide moeder op zich. Die ervaringen, plus zijn belangstelling voor de politieke gebeurtenissen in Suriname, leidden tot een overtuiging dat democratie, rechtvaardigheid en gelijkwaardigheid essentieel zijn.

Ensberg‑Kleijkers studeerde bestuurskunde aan Leiden, deed vrijwilligerswerk in Den Haag en bouwde daarna een carrière in onderwijs en jeugdbeleid op. Hij was bestuurder in het bijzonder onderwijs, voorzitter van Jantje Beton en sinds 2024 voorzitter van Zonova, een scholengroep in Amsterdam‑Zuidoost met ruim 5.000 leerlingen. Bij zijn aantreden riep hij op tot een ‘gedekoloniseerd’ onderwijsaanbod dat beter aansluit bij de diversiteit van het stadsdeel.

Collega’s typeren hem als strijdvaardig maar rustig; hij luistert veel, stelt vragen en laat zaken grondig onderzoeken — bijvoorbeeld wanneer hij vermoedt dat algoritmes discriminerende effecten hebben. Zijn visie voor het Ninsee is helder: kennis over het slavernijverleden breed en feitelijk verspreiden, inzicht geven in hoe die geschiedenis vandaag nog doorwerkt, en op basis daarvan werken aan verzoening en herstel. Zijn inzet reikt daarbij verder dan kleur alleen: hij pleit voor radicale gelijkwaardigheid voor ook vrouwen, transpersonen en mensen met een beperking.