De bonkige keramiek van Nellie Jonsson

In dit artikel:

Nellie Jonsson (1992), een Noorse keramist, zet alledaagse voorwerpen—van garnalen en olijven tot een stekelig augurkje of een schijfje citroen—om in keramische objecten en composities. Ze werkt intuïtief: losse vormen kunnen lange tijd onaangeroerd blijven totdat ze geschikt blijken om een bord of schaal "aan te kleden". Realisme is niet leidend; Jonsson zoekt naar verrassende combinaties en een balans tussen het aantrekkelijke en het ongemakkelijke. Daarom gebruikt ze soms rauwere motieven (vlees, vijgen) of incongruente elementen zoals een kunstgebit op een fruitschaal om dubbelzinnigheid en aandacht voor het gewone en moeilijke in het leven op te roepen. Zelf: "Ik ben gefascineerd door het gewone leven, en eten in het bijzonder."

Thuis aan de keukentafel, drie maanden na de geboorte van haar dochter, bereidt ze nieuw werk voor: in mei toont galerie Jarmuschek + Partner haar werk in Berlijn en dit najaar moet een met Tonje Paus gemaakte mozaïeksculptuur af zijn die de Noorse stad Porsgrunn heeft aangekocht. Ze legt uit dat mozaïek door de kleine, onomkeerbare stukjes een andere, bijna hypnotiserende werkwijze vereist dan keramiek.

Jonsson ziet waarom keramiek en mozaïek populair zijn op design- en kunstbeurzen: technische verbeteringen in glazuren en texturen maken kleuren helderder en experimenten mogelijk, en mensen koesteren het tastbare ambacht als tegenreactie op digitalisering en AI. AI kan vormen inspireren, maar geen handgemaakt object produceren, waardoor ambachtelijke waarden blijven tellen. In haar serie Killshadow speelt ze met middeleeuwse esthetiek en fantasy-invloeden—een manier om te ontsnappen aan de dagelijkse realiteit en tastbaarheid te zoeken in een technologisch tijdperk.