De dogmatische Meulenbelt 

In dit artikel:

De columnist klaagt dat hij door de drukte van een drie weken vooruit geplande krant pas met vertraging kan reageren, waardoor zijn commentaar over Anja Meulenbelt en de toekenning van de P.C. Hooftprijs al achterhaald is zodra het verschijnt. Belangrijker dan de prijs zelf is voor hem een formulering in het juryrapport waarin wordt gesteld dat Meulenbelt diep doordrongen is van het idee dat beschrijven altijd gebeurt vanuit een lichaam en geest die gevormd worden door klasse, gender, etniciteit, gezondheid, taboes en ideologie.

De schrijver ziet daarin een ondubbelzinnig postmodern standpunt — geworteld in feminist theory, cultural studies en poststructuralisme en beïnvloed door namen als Judith Butler en Edward Said — en heeft er geen moeite mee dat Meulenbelt deze gedachten hanteert. Zijn bezwaar is dat de jury die visie presenteert alsof het een onbetwistbare waarheid is: theorie wordt volgens hem tot dogma verheven. Waar vroeger religieuze zekerheden dat deden, neemt volgens hem nu het postmodernisme die positionering over.

Hij waarschuwt tegen de gevaren van overtuigd zekerweten en verwijst naar André Gide’s advies om skeptisch te zijn tegenover wie beweert de waarheid te bezitten. De tekst verscheen in FD Persoonlijk.