'De financiële wereld heeft de sleutel in handen om het klimaat te redden'

In dit artikel:

Paula DiPerna, een gerenommeerde Amerikaanse klimaatexpert en pionier op het gebied van klimaatbeleid en financiële markten, bezocht recent het nieuwe migratiemuseum Fenix in Rotterdam voordat ze sprak op een congres over impactbeleggen. DiPerna, voormalig voorzitter van de internationale tak van de Chicago Climate Exchange, was betrokken bij de ontwikkeling van het eerste handelssysteem voor CO₂-emissies ter wereld. Ze benadrukt in haar werk, waaronder haar boek *Pricing the Priceless*, het belang van het integreren van de waarde van natuur en klimaat in financiële systemen om milieuschade tegen te gaan en duurzaamheid te stimuleren.

Oorspronkelijk schreef DiPerna over onderwijs en literatuur, maar haar samenwerking met oceanograaf Jacques Cousteau en haar ervaringen rondom de olieramp van Exxon Valdez leidden tot haar focus op economie en klimaat. Cousteau maakte haar duidelijk dat het probleem niet alleen de milieuramp was, maar vooral dat natuurlijke hulpbronnen te goedkoop werden geëxploiteerd. Dit inzicht motiveerde haar om de prijs van CO₂-uitstoot in het economische systeem te verankeren als cruciale stap voor klimaatoplossingen. Ze pleit voor een internationale, uniforme CO₂-prijs, omdat huidige systemen versnipperd zijn en daardoor minder effectief.

DiPerna wijst erop dat financiële markten en investeerders klimaatrisico’s steeds meer erkennen, zoals bij vermogensbeheerder BlackRock, en dat klimaatgerelateerde schade op termijn in bedrijfsboekhoudingen moet worden opgenomen. Hoewel impactbeleggen soms controversieel is, gelooft ze dat duurzame investeringen winstgevend kunnen zijn en dat beleggers risico’s via innovatieve strategieën kunnen beperken. Ze wijst op de enorme mismatch tussen investeringen die de natuur schaden ($7000 miljard per jaar) en de omvang van de groene economie ($8000 miljard), waardoor klimaatbeleid stagneert zonder extra stimulering.

Daarnaast benadrukt ze het belang van praktische infrastructuur, zoals voldoende laadpunten voor elektrische auto’s, om duurzame technologieën toegankelijk te maken. Zonder goede infrastructuur blijft massale overstap op elektrisch rijden volgens haar onrealistisch, zeker buiten stedelijke gebieden. Ook moeten systemen voor schadeloosstelling en verzekeringen beter ingericht worden om klimaatrisico’s eerlijk te verdelen, waarbij nu vooral kwetsbare groepen worden getroffen.

Ten slotte is DiPerna recent positiever over kernenergie vanwege verbeterde technologieën en vindt ze dat het politieke klimaat weliswaar lastig is, maar dat economische belangen en technologische innovaties kansen bieden. Ze ziet een grote uitdaging in het opschalen van wat al mogelijk is en wijst op het belang van sterk leiderschap om duurzame verandering door te zetten in een wereld waar veel onderhandelingen en besluitvorming stroef verlopen.