De koers van Warsh' Fed, in Warsh' eigen woorden

In dit artikel:

Kevin Warsh, sinds 2011 kritisch over de Federal Reserve en door president Trump voorgedragen als nieuw Fed-voorzitter, presenteert een duidelijke en potentieel ingrijpende agenda die deze week onder de loep ligt. In schriftelijke en mondelinge verklaringen vorige maand stelde hij dat inflatie geen onvermijdelijkheid is maar een keuze van de centrale bank — kort gezegd: de Fed moet verantwoordelijkheid nemen voor prijsstabiliteit. Die stelling sluit aan bij klassieke monetaristische opvattingen dat monetaire politiek de bron is van langdurige inflatie.

Warsh wijst de veelgehoorde verklaring dat de post-pandemische inflatie ontstond door aanbodschokken en gespaarde bestedingsdruk af. In zijn analyse maakte de Fed inflatie mogelijk door de omvang van haar balans na de financiële crisis sterk te vergroten; die balans bedraagt nu ongeveer 7 biljoen dollar en groeit weer licht. Als antwoord wil hij die balans substantieel krimpen als onderdeel van een bredere "regimeverandering" bij de Fed. Het is onduidelijk of hij daarnaast expliciet zal aandringen op lagere fiscale uitgaven – Fed-voorzitters mijden doorgaans concrete begrotingsadviezen, al waarschuwen ze vaak voor onhoudbare staatsschulden.

Op communicatievlak verzet Warsh zich tegen het huidige gebruik van forward guidance: hij gelooft niet in het vooraf inkaderen van toekomstige beslissingen en wil mogelijk ook kwartaalramingen en andere richtlijnen afbouwen. Hij bekritiseert verder een te sterke focus op fijnmazige economische data — “we moeten ons op links van de komma richten, niet op rechts” — wat kan betekenen dat kleine schommelingen in inflatiecijfers minder impact hebben op beleid.

Warsh ontkent dat hij Trump beloften over renteverlagingen heeft gedaan, maar zijn harde opvattingen kunnen op gespannen voet komen met het Witte Huis als hij renteverhogingen nodig acht om prijsstabiliteit te herstellen — zeker nu olieprijzen en tariefgedreven prijsdruk inflatie opnieuw aanwakkeren. Belangrijke open vragen blijven: hij heeft zich niet vastgelegd op het 2%-inflatiedoel, gaf weinig commentaar op maximale werkgelegenheid en zweeg over de juridische strijd rond gouverneur Lisa Cook. Deze lacunes maken onduidelijk hoe ver zijn beleidswijzigingen zullen reiken als hij daadwerkelijk het voorzitterschap aanvaardt.