De kop van Jutta

In dit artikel:

Ik werk in de culturele sector en zegt de openbare moraal van de dag iets anders dan gisteren, dan moet ik mee. De auteur beschrijft hoe het tegenwoordig onmogelijk is om consistent "aan de goede kant van de geschiedenis" te staan zonder direct te worden gecorrigeerd of gecanceld. Hij noemt de invloed van wat Jonas Kooyman de "havermelkelite" noemt: een linkse, normbewuste bovenlaag die gedrag en houding scherp controleert — en waar hij voor zijn brood rekening mee moet houden.

Als voorbeeld neemt hij de recente olympische gouden medaille van schaatsster Jutta Leerdam. Een schijnbaar onschuldige online 'duim' veranderde meerdere keren in een verwijderde like, telkens nadat iemand wees op de politieke voorkeuren van Leerdams partner of op gender- of jaloezieclaims. Reacties van verschillende commentatoren en activisten — van verwijten over het steunen van fascisten tot opmerkingen over seksisme en privilege — leidden tot een kettingreactie waarbij de auteur elke minuut zijn standpunt wijzigde. Het beeld dat ontstaat: geen enkele keuze levert meer een veilige uitkomst op.

De kernboodschap is dat moraalhandhaving via sociale media zo snel, gefragmenteerd en absolutistisch is geworden dat het praktisch onmogelijk is om nog foutloos te handelen of te reageren. Het leidt tot verlamming, opportunisme en het gevoel dat er geen win-win meer bestaat.