De kracht van vriendschap in het werk van Bobbi Essers

In dit artikel:

Bobbi Essers, die kort na haar afstuderen aan de HKU al de Ron Mandos Young Blood Award en de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst won, ontwikkelde zich razendsnel tot een opvallende jonge kunstenaar. In een recente zesweekse residentie in New York werkt ze aan schilderijen die voortkomen uit foto’s van haar vrienden: intieme, vaak lichamelijke momenten die ze met telefoon of analoge camera vastlegt en daarna in gelaagde composities vertaalt naar doek.

Haar werk draait om hechte vriendschap, aanraking en het gevoel van veiligheid binnen een gekozen gemeenschap. Dat thema is persoonlijk: Essers groeide op in een streng gezin, miste als tiener echte verbondenheid en worstelde bovendien lang met haar queer identiteit. Pas toen ze in Utrecht op zichzelf ging wonen, vond ze gelijkgestemden en ervoer ze volgens eigen zeggen volledige acceptatie.

In haar schilderijen laat ze gezichten vaak weg en legt ze juist handen, armen en lichaamshoudingen vast, omdat die volgens haar meer zeggen over nabijheid en vertrouwen. Daarmee bevraagt ze ook genderbeelden: ze schildert mensen zonder hun identiteit vast te pinnen op uiterlijk of stereotypen. Essers zegt dat ze vooral wil tonen dat queer mensen er mogen zijn, en dat vriendschap net zo goed een levensveranderende band kan zijn als een romantische relatie. Haar werk is momenteel te zien in Museum More, samen met dat van Robin Wen, die een heel andere, nachtelijke beeldtaal gebruikt.