De 'lagebaantjesliteratuur' uit China is razend populair

In dit artikel:

In China ontstaat een nieuwe literaire stroming rond arbeidsmigranten die als freelancer of tijdelijke kracht werken. Het gaat om een beroepsbevolking van inmiddels ruim 400 miljoen mensen, afkomstig uit landelijke gebieden en werkzaam in onder meer pakketbezorging, fabrieken, postsortering en winkels. In hun vrije tijd schrijven zij gedichten en verhalen, die online en steeds vaker ook in boekvorm verschijnen. Deze zogenoemde gigliteratuur beschrijft de uitputting, eenzaamheid en uitzichtloosheid van werk dat vaak slecht wordt betaald en weinig erkenning krijgt.

Een voorbeeld is *I Deliver Parcels in Beijing* van Hu Anyan, waarin een bezorger vertelt over zijn eindeloze werkritme en de afkeer van zichzelf wanneer hij het ogenschijnlijk gelukkige gezinsleven van anderen ziet. Zulke migrantenschrijvers geven een gezicht en stem aan mensen die in het dagelijks leven meestal alleen als bezorger, postsorteerder of winkelbediende worden gezien.

De Chinese overheid noemt de stroming ‘de kunst van de massa’ en zegt haar te steunen. Het is echter onzeker hoelang die steun duurt, omdat de verhalen ook de sociale misstanden en de harde kanten van het moderne China tonen. Net als eerder bij werken als Multatuli’s *Max Havelaar* kan kunst onrecht zichtbaar maken, al zal deze literatuur waarschijnlijk niet direct tot een revolutie leiden. Wel kan ze lezers ertoe brengen arbeidsmigranten niet langer als anonieme werkkrachten, maar als mensen met gevoelens, zorgen en verlangens te zien. Pas wanneer iemand luistert, krijgt hun bestaan werkelijk betekenis.