De moderne activist is te boos om nog satire te kunnen herkennen

In dit artikel:

De auteur betoogt dat goede maatschappelijke bewegingen kunnen radicaliseren wanneer boosheid en verontwaardiging de overhand krijgen. Een vroeg signaal daarvan is volgens hem een afnemend gevoel voor humor: satire wordt dan niet meer herkend, omdat vrijwel alles als een ernstige vorm van onrecht wordt opgevat.

Hij illustreert dat met een ironische onlinegrap over neurodivergentie. Daarin stelde hij overdreven dat bijna iedereen tegenwoordig neurodivergent is en dat mensen die wél aan de norm voldoen daardoor een onderbelichte minderheid vormen. Sommige reacties waren boos en riepen op hem niet langer als norm te beschouwen. Volgens de auteur kwam dat niet door onbegrip, maar door een teveel aan woede.

Hoewel hij erkent dat onrecht daadwerkelijk bestaat en verontwaardiging soms terecht is, waarschuwt hij dat voortdurende boosheid niet automatisch helpt. Humor kan volgens hem juist een middel zijn om radicalisering tegen te gaan en ruimte te scheppen om problemen vanuit meerdere kanten te bekijken. Als voorbeeld verwijst hij naar een extreme uitspraak van een Joodse kolonist over de waarde van levens, die hij mede aan een gebrek aan humor koppelt. Hij vraagt zich af of humorloosheid radicalisering veroorzaakt, of andersom.

Tot slot stelt hij satirisch een verplichte landelijke humortest voor, met preventieve hechtenis en een deradicaliseringstraject voor wie zakt. Juist daarop kreeg hij veel enthousiaste reacties, wat hij ironisch genoeg frustrerend vindt omdat hij serieus genomen wil worden.