Dit gebeurt er als Brussel de kleur van de zon wil vastleggen

In dit artikel:

Vincent Guerres roman *The Sun in Law* is een fictieve satire over de Europese Unie, waarin de Commissie een wet probeert op te stellen die de kleur van zonlicht in alle lidstaten harmoniseert. De absurde aanleiding verwijst naar een reëel probleem: de versnippering van de Europese interne markt en het moeizame besluitvormingsproces.

Guerre, die eerder adviseur van een Europarlementariër en beleidsmaker bij de Europese Commissie was en nu als lobbyist werkt, beschrijft de Europese instellingen met veel kennis van zaken. De totstandkoming van de wet verloopt via eindeloze effectbeoordelingen, verplichte raadplegingen en technische discussies, bijvoorbeeld over de vraag of ook door water weerkaatst zonlicht onder de regels valt. Ambtenaren met uiteenlopende werkethiek illustreren de bureaucratische praktijk.

Na het Commissievoorstel volgen onderhandelingen met de lidstaten en het Europees Parlement. Politici gebruiken het dossier voor partijpolitieke profilering en proberen tegelijk financiële voordelen voor hun regio’s binnen te halen. Zo wordt een miljardenfonds voorgesteld voor gebieden met een afwijkend zonnespectrum en voor technologieën die zowel zonsondergangen als militaire camouflage kunnen verbeteren. Ook lobbyisten stuiten op verdeeldheid binnen hun eigen achterban, bijvoorbeeld tussen grote Italiaanse verfproducenten en kleinere Franse concurrenten.

Wanneer een Amerikaanse president, een parodie op Donald Trump, plotseling beweert dat de zon van Amerika is en andere landen voor zonlicht moeten betalen, moet Europa de wet versneld aanpassen om tegenmaatregelen mogelijk te maken. De roman maakt inzichtelijk hoe Europese machtsverhoudingen, procedures en belangenverstrengeling werken, zonder te vervallen in louter cynisme. De satire is toegankelijk, maar bevat ook herkenbare verwijzingen naar Europese politici en ambtenaren. Naast de roman verscheen een spelboek waarin lezers zelf als lobbyist de wetgeving proberen te beïnvloeden.

Het artikel bespreekt daarnaast drie andere boeken. Guy Hoeks onderzoekt in *Duitse dagdromen over het keizerrijk* de Duitse Reichsbürger-beweging rond de gearresteerde putschverdachte Heinrich Reuß. Marieke Bigg portretteert in *A History of Science in 21 Women* 21 vrouwelijke wetenschappers, onder wie Marie Curie, Katherine Johnson en Youyou Tu, om het eenzijdig mannelijke beeld van de wetenschap te corrigeren. In *The Techtonic Shift* waarschuwt technologie-expert Paul Verhagen voor de maatschappelijke en democratische gevolgen van steeds zelfstandiger kunstmatige intelligentie. Joanna Stern beschrijft in *Ik ben geen robot* een experiment waarin zij een jaar lang AI beslissingen liet nemen over onder meer maaltijden en haar carrière.