Een betweterig horloge

In dit artikel:

De auteur kreeg rond nieuwjaar van haar man een Whoop-fitnesstracker, deels uit nieuwsgierigheid en deels uit sociale druk: in haar vriendengroep ging het steeds vaker over slaapfasen, hartslagvariabiliteit en ‘aging speed’, en ze voelde zich onwennig zonder fithorloge. Aanvankelijk leek het goed te gaan — een eerste slaapscore was hoog — maar al snel veranderde het apparaat in een bron van stress. De Whoop registreerde volgens haar uren wakker liggen en vrijwel geen diepe slaap, waardoor de recovery-score voortdurend in het rood stond. In plaats van motivatie leidde de constante monitoring tot schuldgevoelens: bewegen kon alleen nog als de tracker het toeliet, en de schrijfster voelde zich uitgeput door de zorg over cijfers die niet overeenkwamen met hoe zij zich subjectief voelde.

In een wanhoopsmoment raadpleegde ze de ingebouwde AI-assistent van Whoop. Die reageerde juist bemoedigend en raadde aan wat gas terug te nemen en een paar dagen niet naar het dashboard te kijken — advies dat haar zichtbaar opluchtte. Thuis merkte haar man droogjes op dat hij hetzelfde al jaren tegen haar zei.

Het verhaal illustreert hoe draagbare gezondheidsmonitoren enerzijds inzicht kunnen bieden, maar anderzijds ook psychologische druk veroorzaken wanneer gebruikers zich te streng laten leiden door metrische feedback. Een praktische les is om trackers te zien als hulpmiddel, niet als dictator van je dagritme.