Een glimlach van solidariteit van vreemden in Barcelona

In dit artikel:

Tijdens een warm bezoek aan Barcelona haalt de schrijfster samen met een vriendin tijd in. Al vijftien jaar wonen ze niet meer bij elkaar, maar hun vriendschap bleef hecht: ze zoeken elkaar op, delen liefdesverdriet, werk, een onvervulde kinderwens en herinneringen aan eerdere reizen, inclusief ruzies die inmiddels vooral vertederend zijn.

Terwijl ze door de stad slenteren, worden ze geconfronteerd met de scherpe tegenstellingen van Barcelona. Tussen toeristen, expats, koffiezaken en zakkenrollers zien ze veel dakloze mensen slapen op karton. Een Catalaan scheldt hen uit omdat ze volgens hem tot de oppervlakkige, sportende en brunchende bezoekersklasse behoren. Ook ergeren ze zich aan het klagen van inwoners en aan mannen die op straat spugen.

Hun lichamelijke nabijheid — een arm om elkaars schouder — roept glimlachende reacties op van voorbijgangers. Die ervaren ze tegelijk als een teken van solidariteit en als iets ongemakkelijks: genegenheid tussen vrouwen zou vanzelfsprekend moeten zijn, niet iets waarvoor goedkeuring nodig is. De schrijfster vertelt haar vriendin over de dalende homoacceptatie in Nederland en haar weerstand tegen het woord ‘acceptatie’, omdat het een norm veronderstelt die bepaalt wat mag bestaan.

Later, terwijl de vriendin aan het werk is en de schrijfster op een bankje over hun vriendschap schrijft, krijgt ze een vijandige blik van een onbekende die op de grond spuugt. Ze wil het voorval meteen met haar vriendin delen. Zo wordt hun vriendschap een veilige plek tegenover de spanningen, uitsluiting en vreemdelingenhaat die ze in de stad ervaren.