Een hard gelach

In dit artikel:

Humor wordt in het artikel serieus genomen: het beïnvloedt cultuur en maatschappelijke verhoudingen, en het ontbreken ervan zou een probleem zijn. Als voorbeeld haalt de schrijver een ruim vierduizend jaar oude Sumerische mop aan, waarin een vrouw en … scheten een rol spelen — een aanwijzing dat humor van oudsher vaak politiek incorrect was.

Tegelijk is er vandaag veel discussie over grappenmakers die worden gecanceld omdat ze grappen maken over vrouwen of minderheden. Kritieken klinken uiteenlopend: sommigen vinden zulke grappen beneden de maat (“trapt omlaag”), anderen noemen ze niet meer van deze tijd. De auteur betoogt dat politiek correcte humor vaak gecorrigeerd is en daardoor meer als politieke boodschap werkt dan als echte grap: de reactie is dan vaak een instemmende lach (een bijval), niet de bevrijdende spontane lach die verlichting brengt.

De tekst vraagt zich ook af of politiek incorrecte humor daardoor automatisch beter is. Een comedian die gecanceld werd kan allesbehalve objectief hilarisch zijn; hij kan ook vooral een bestaande achterban bedienen. Als tegenwicht wordt aangevoerd dat het vermogen om onbevangen van humor te genieten juist duidt op een ontspannen, open samenleving, niet op een verhitte of ascetische ideologie.

Praktisch advies in het slot: lach om wat je écht leuk vindt en niet om wat je politiek gezien hoort te steunen — en als je “omlaag trapt” met grappen, wees bereid ook jezelf het doelwit te maken. Het stuk is afkomstig van de redactie van FD Persoonlijk.