Een verwaten meneertje voor een betaalmuurtje

In dit artikel:

De columnist vertelt over een borrel bij zijn uitgever, waar een mede-auteur hem fel veroordeelde om een artikel dat hij zelf niet had gelezen. Het stuk stond achter een betaalmuur, maar dat weerhield de man er niet van te beweren dat hij al wist wat erin stond. De columnist trekt daar ironisch de conclusie uit dat je tegenwoordig blijkbaar geen teksten hoeft te lezen om er toch met grote stelligheid over te oordelen.

Die les past hij toe op de zaak rond Thélyson Orélien, een Haïtiaans-Canadese schrijver die ervan wordt beschuldigd zijn boek grotendeels met kunstmatige intelligentie te hebben geschreven. Volgens de columnist heeft de uitgever de samenwerking beëindigd en is een nominatie voor een literaire prijs ingetrokken. Hoewel hij het boek zelf niet heeft gelezen en geen Frans spreekt, noemt hij het bij voorbaat waardeloos. Hij bespot de clichématige, sentimentele stijl die hij met AI-literatuur associeert.

Tegelijkertijd bleek het vermeende AI-boek volgens de column een groot internationaal succes: onder meer Le Monde en The New York Times prezen het, het won meerdere prijzen en De Bezige Bij wilde een Nederlandse vertaling uitbrengen. De auteur gebruikt die tegenstelling om literaire critici en andere deskundigen die het werk bewonderden, maar de fraude niet herkenden, van hypocrisie en gebrek aan beoordelingsvermogen te beschuldigen.