Een verzonnen absentiebriefje

In dit artikel:

De moeder van de auteur deelt in de familieapp een vergeeld absentiebriefje uit 2006, toen haar kind in klas 4E zat. Als veertienjarige schreef de auteur af en toe zelf een briefje waarop ‘ziekte’ als reden voor afwezigheid stond, waarna de vader een handtekening zette. Zo kon de auteur onder schooltijd met vriendinnen koffie drinken of winkelen.

De school stuurde elk kwartaal een overzicht van gemiste uren naar huis. De auteur probeerde die brieven meestal voor de ouders te onderscheppen, maar werd soms toch betrapt en kreeg dan weken huisarrest. Rond het zestiende jaar kwam bovendien software waarmee ouders de schoolvoortgang konden volgen. Ook de aankondiging daarvan wist de auteur nog net buiten het zicht van de ouders te houden.

Volgens de auteur is die beperkte controle inmiddels verdwenen. Kinderen worden vaak gevolgd via apps, locatie delen en apparaten zoals AirTags, waardoor spijbelen, onvoldoendes verbergen en andere puberale experimenten moeilijker zijn geworden. Tegelijkertijd mist de auteur een onverwacht neveneffect van de digitalisering: er zijn minder tastbare sporen van het opgroeien. Geen onderschepte brieven of vervalste handtekeningen, maar daardoor ook minder kans dat ouders jaren later een oud briefje terugvinden en bewaren als dierbare herinnering aan een vroegere, minder gecontroleerde tijd.