Een woonboerderij in Prinsenbeek, onder de rook van Breda

In dit artikel:

John en Wilma Heller ontdekten De Nispenhoeve in Prinsenbeek tijdens een wandeling met de hond en kochten de verwaarloosde boerderij om die in ere te herstellen — een lang gekoesterde droom, zoals een bord in de tuin aangeeft. De vorige eigenaar, een kapitein die vaak voor Shell op zee was, had in de laatste levensjaren weinig onderhoud kunnen doen: vochtproblemen en een deels ingestorte schuur uit 1700. Het stel, hij voormalig ceo van de Louwman Group, werkte zes jaar intensief aan restauratie en verhuisde daarbij drie keer over het terrein.

Het pand bestaat uit twee woonlagen; John en Wilma wonen in het voorhuis met de entree via de voormalige koeienstal, het achterhuis is bedoeld voor tijdelijke bewoners zoals gescheiden vrienden of een gevlucht Oekraïens gezin. In het huis zijn nog sporen van het boerenleven zichtbaar: een nisje met Maria waarmee vroeger naar de dieren werd gekeken, oude voederbakken en een eerste binnenpomp van Prinsenbeek. Zij slapen achter een brandmuur naast de schouw waarin vroeger hammen werden gerookt.

De gerestaureerde schuur en de beeldentuin fungeren als gratis kunstgalerie — duizenden bezoekers kwamen er al — waar zowel lokale amateurs als gevestigde namen exposeren, zoals beeldhouwer Joost Zwagerman en origamikunstenares Samira Boon wiens ‘wokkel’ het houten dak siert. In de voormalige karkooi is een kroeg waar het dorp samenkomt; het stel gebruikt de boerderij ook voor bruiloften, uitvaarten, vergaderingen en verzorgde dagen voor ernstig zieke mensen. Vanwege lichamelijke klachten zoeken John en Wilma nu langzaam naar een opvolger die het veelzijdige, sociale en culturele karakter van De Nispenhoeve voortzet.