Er was een match

In dit artikel:

Op Koningsdag-ochtend verandert een vrolijk ontbijt met vrienden en tompoezen in iets scherps wanneer Florian (Floris) vertelt dat hij de volgende dag stamcellen moet afstaan voor een patiënt met leukemie. Hij had zich jaren eerder – op aandringen van studievrienden – ingeschreven in het donorenbestand via een simpel online formulier en een speekseltest. Een week eerder kreeg hij de onverwachte oproep: er was een match. Voor een witte man in Nederland is die kans volgens zijn kring zeer klein (ongeveer één op 50.000), waardoor de groep vrienden uitbundig reageerde en meteen steun aanboden.

Omdat de ontvanger snel hulp nodig heeft, verloopt alles rap: Floris moet zichzelf injecties geven om de aanmaak van stamcellen te stimuleren en wordt morgen per taxi opgehaald voor de procedure; het ziekenhuis behandelde hem alvast met een soort VIP-service. Hij mag één kaartje aan de ontvanger schrijven; verdere directe communicatie is beperkt, en pas na een jaar mag hij navragen of de patiënt nog leeft.

De verteller en de vrienden worden geraakt door de banaliteit van het feest en het gewicht van Floris’ daad. Het verhaal wekt ook bewustzijn over het tekort aan donoren met een migratieachtergrond en ontkracht de veronderstelling dat stamceldonatie altijd een pijnlijke beenmergpunctie is: veel donaties verlopen via perifere bloedafname na injecties. Het stuk werkt als aansporing om je – eenvoudig en snel – te registreren als stamceldonor.