Fed mogelijk op keerpunt bij banenmarkt nu verhalen uiteenlopen

In dit artikel:

De Amerikaanse banengroei is de afgelopen drie maanden uitgekomen op één van de zwakste periodes — buiten de pandemie — sinds het herstel na de financiële crisis van 2007–2009. Tegelijkertijd blijft het werkloosheidspercentage met 4,2% ongeveer op het niveau van een jaar geleden, wat in de buurt ligt van wat de Federal Reserve als volledige werkgelegenheid beschouwt. De gemiddelde jaarloonstijging rond 4% biedt werknemers koopkracht boven de inflatie, maar is volgens beleidsmakers niet zo hoog dat het direct nieuwe inflatiealarmsignalen afgeeft.

Beleidsmakers van de Fed staan voor een lastige afweging richting de vergadering van 16–17 september. Markten rekenen inmiddels grotendeels op een renteverlaging van 25 basispunten, en ook het Witte Huis oefent druk uit om de rentes omlaag te brengen. De beleidsdiscussie wordt bemoeilijkt doordat recente data tegenstrijdige signalen afgeven: banengroei is verzwakt — gemiddeld circa 35.000 nieuwe banen per maand in de afgelopen drie maanden — maar andere indicatoren wijzen op blijvende krapte, zoals loonstijgingen en stabiele gemiddelde gewerkte uren.

Analisten noemen dat een “curieus evenwicht”: werkgevers nemen minder vaak personeel aan, maar ontslagen blijven uit. Het niveau aan netto-banengroei dat nodig is om werkloosheid stabiel te houden (het zogenaamde breakeven) is volgens sommigen naar beneden bijgesteld door factoren als strengere immigratie en deportaties, en ligt mogelijk ver onder de vroegere verwachting van 100.000 banen per maand. Dat maakt het moeilijk vast te stellen of de verslechtering een tijdelijke afkoeling is of het begin van een bredere neerwaartse trend.

Fed-functionarissen zijn verdeeld over het risico waarop ze willen anticiperen. Een groep benadrukt dat de aanpak van hardnekkige inflatie voorrang moet hebben — gemakkelijker aan te pakken dan een arbeidsmarkt die te snel afkoelt — terwijl anderen vrezen dat uitstel van versoepeling het risico vergroot dat de arbeidsvraag plots daalt. Voorzichtigheid wordt gevoed door het feit dat inflatie richting het 2%-doel nog geen overtuigende, brede daling laat zien; in sommige dienstensectoren blijven prijzen stijgen.

Beslissend kan het arbeidsmarktrapport van augustus zijn, dat kort voor de vergadering verschijnt en door de Fed gebruikt wordt bij het bijstellen van prognoses. Naast de werkloosheid letten beleidsmakers op subtielere signalen: aannamecijfers, het aantal gewerkte uren, ontslag- en overstapcijfers, en vacatures. Verschillende indicatoren vertellen verschillende verhalen, waardoor er geen eenduidig beeld is voor september.

Kortom: de Fed balanceert tussen aanwijzingen van een vertragende arbeidsmarkt en signalen van blijvende krapte. Die onduidelijkheid bepaalt of beleidsmakers in september de rente verlagen om groei te ondersteunen, of vasthouden uit vrees voor hernieuwde inflatiedruk.