Heimwee naar mooiere tijden

In dit artikel:

Noémi Sarpe (geb. 1998) maakt fotografiën die doen geloven dat je even terugstapt naar de jaren zestig tot tachtig. Hoewel ze zelf uit een later decennium komt, zoekt ze bewust naar de sfeer van vroegere tijden: klassieke diners, een colaflesje, retro-auto’s en de specifieke kleur- en lichtvoering die dat tijdperk oproept. Ze noemt zichzelf wel eens een “oude ziel” en probeert die nostalgie niet slavisch na te bootsen, maar te herinterpreteren met een hedendaagse blik.

Haar beeldtaal combineert glamour met een onvolmaakte rand; Sarpe werkt doelbewust met korrel, textuur en minimale beautyretouch om een rauwe, analoge uitstraling te behouden. Ze experimenteerde kort met een Leica vanwege de hoge beeldkwaliteit, maar keerde terug naar een Canon omdat die foto’s haar minder intensieve nabewerking laten vereisen. Toch blijft nabewerking cruciaal: veel van de vintage-look ontstaat pas tijdens het editen, al houdt ze het handmatig en subtiel.

Sarpe is autodidact. Als tiener begon ze te fotograferen voor restaurants en kleine modemerken, en die opdrachten groeiden snel. Een vroege klus voor een schoenenmerk mondde uit in een reclamecampagne waarvoor ze in Londen wilde shooten — een sprong in het diepe waarbij ze veel on the job leerde, zelfs het editen op haar iPhone. Inmiddels werkt ze voornamelijk voor modeklanten en maakt ze daarnaast vrij werk, waaruit haar verkoopcollectie en het koffietafelboek Voyage Voyage voortkwamen.

Filmische regisseurs als Wes Anderson en Quentin Tarantino vormen belangrijke inspiratiebronnen; haar foto’s roepen vaak het gevoel van filmbeelden op en bevatten subtiele referenties aan die cinema (een Pulp Fiction-poster in een LA-diner, een model bij een flipperkast in een door Anderson-achtige stijl ingericht restaurant). Storytelling en dramatiek spelen een grote rol: Sarpe werkt als fotograaf met het oog van een regisseur en streeft ernaar dat alles in haar leven en werk een bepaalde esthetiek en romantisering behoudt.