Help, een tuchtklacht aan je broek: 'Aan de klagers werd geen enkele kritische vraag gesteld'

In dit artikel:

Drie professionals vertellen hoe een tuchtklacht, ook wanneer die ongegrond blijkt, grote gevolgen kan hebben voor hun werk en gemoedsrust. Hun ervaringen laten tegelijk zien hoe belangrijk goede communicatie, juridische ondersteuning en een zorgvuldig dossier zijn.

Huisarts Bart Maats en zijn collega werden aangeklaagd door de twee dochters van een patiënt die zij 25 jaar hadden behandeld. De man was op hoge leeftijd overleden in een verpleeghuis. In hun klacht verweten de dochters de huisartsen onder meer tekortschietend beleid, verkeerde medicatie en onvoldoende controles. Eerdere uitnodigingen om de verwijten te bespreken hadden zij afgewezen. De schriftelijke procedure bij het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg duurde tien maanden en kostte de huisartsen veel tijd en energie. Maats werd onzeker en merkte dat zijn werkplezier en bereidheid om extra’s voor patiënten te doen afnamen.

Tijdens de zitting kregen de huisartsen naar zijn zeggen weinig ruimte, maar het college vond geen van de inhoudelijke verwijten tuchtrechtelijk gegrond. Wel kregen zij een officiële waarschuwing, omdat zij volgens het college proactiever hadden moeten communiceren met de patiënt of diens familie over het levenseinde. De huisartsen vonden dat onbegrijpelijk, mede omdat de dochters hadden aangegeven dat hun vader daar niet voor openstond. Ze gingen niet in hoger beroep en richtten hun energie liever opnieuw op hun patiënten. Na publicatie van zijn ervaringen in een medisch tijdschrift ontving Maats veel reacties van collega’s die eveneens langdurig last hadden gehouden van een tuchtklacht.

Advocaat en ondernemer Sander Petit kreeg een klacht van een manager van een buitenlandse artiest. Petit had eerst de artiest bijgestaan in een juridische procedure waarbij de manager geen cliënt was geweest. Een jaar later vroeg de artiest hem om tegen die manager op te treden in een andere kwestie. Petit overlegde met collega’s en concludeerde dat dit mocht: de manager was nooit zijn cliënt geweest en hij beschikte niet over vertrouwelijke informatie van hem.

Nadat Petit de manager namens de artiest had gedagvaard, eiste de advocaat van de manager dat hij zich terugtrok. De manager diende vervolgens een klacht in bij de deken van de Amsterdamse Orde van Advocaten en later bij de Raad van Discipline. Hoewel de deken de klacht weinig kansrijk vond, kon de klager de tuchtprocedure toch voortzetten. Petit moest herhaaldelijk schriftelijk verweer voeren en verscheen voor de tuchtrechter. Die verklaarde de klacht ongegrond. Petit was opgelucht, maar vindt de financiële en tijdsbelasting van een klacht buiten verhouding tot de lage drempel van 50 euro administratiekosten. Volgens hem zouden klagers die een kansloze zaak toch doorzetten meer financieel risico moeten lopen.

Notaris Marloes Kempes kreeg tien jaar nadat zij als kandidaat-notaris een executoriale vastgoedveiling had afgehandeld een klacht. Een adviseur van de voormalige huiseigenaar beweerde dat informatie niet was verstrekt, brieven niet waren verzonden en telefoongesprekken niet hadden plaatsgevonden. Omdat de klager pas later van de vermeende tekortkomingen zei te hebben kennisgenomen, kon de klacht ondanks de verstreken tijd nog worden ingediend.

Kempes kon dankzij haar uitgebreide administratie aantonen dat de communicatie wel had plaatsgevonden. Handgeschreven telefoonnotities en verzendbewijzen onderbouwden haar verweer. De Kamer voor het notariaat wees de klacht af wegens verjaring; ook het daaropvolgende verzet van de eigenaar werd ongegrond verklaard. De zaak bevestigde voor Kempes hoe essentieel het is alle handelingen vast te leggen. Hoewel zij onterechte beschuldigingen frustrerend vindt, ziet ze onafhankelijk toezicht als noodzakelijk voor een beroepsgroep met grote verantwoordelijkheden.