Het futurisme van de jaren zestig in een interieur

In dit artikel:

Kenneth Ramaekers (1975) is al sinds zijn jeugd gefascineerd door interieurs, decors en het langdurig tonen van objecten. Als kind bouwde hij met Playmobil scènes die in de woonkamer moesten blijven staan. Die liefde voor presentatie kreeg later professioneel vorm: als directeur van het Modemuseum Hasselt organiseerde hij succesvolle tentoonstellingen over onder anderen Paul Smith en spectaculaire catwalkmode.

Tegenwoordig werkt de Belg als ‘spreider’ voor de theatergezelschappen Het nieuwstedelijk en Zuidpool, waarbij hij boekingen en relaties verzorgt. Daarnaast blijft hij actief als curator. Via zijn Instagram-account a.design_for.life deelt hij zijn belangstelling voor design. Op 24 en 25 oktober organiseert hij in Hasselt bovendien de gratis Classic Design Market voor liefhebbers van vintage en modern design.

Ramaekers woont met zijn gezin in een gerenoveerde modernistische villa uit 1961, ontworpen door de Hasseltse architect Georges Loosen. Bij de verbouwing werd het huis vrijwel volledig vernieuwd, maar bleef de oorspronkelijke architectuur behouden. Het interieur staat vol meubels en objecten die vooral teruggrijpen op de jaren zestig: een periode van futurisme, space age-design en optimisme over de toekomst. Die tijdgeest spreekt hem sterk aan. Hij ziet schoonheid als een belangrijke waarde en zegt dat lelijke dingen hem bijna lichamelijk kunnen raken.

Een centrale plaats in zijn verzameling heeft het werk van de Deense ontwerper Verner Panton (1926-1998). Ramaekers bewondert diens uitgesproken kleurgebruik, experimentele materialen en afkeer van kleurloze, minimalistische interieurs. In zijn woning staan onder meer Pantons Living Tower, een rood, sculpturaal meubel waarop op verschillende niveaus kan worden gezeten en gelegen, en de bekende S-vormige Panton Chair. Ook lampen als de Flowerpot en de Topan tonen hoe relevant Pantons ontwerpen nog altijd zijn; moderne producenten brengen ze opnieuw of in aangepaste vorm uit.

De waardering voor Panton is bij Ramaekers zeer persoonlijk. Hij liet de Panton Chair op zijn bovenarm tatoeëren en draagt kleding uit een collectie van Dries Van Noten waarin Pantons grafische patronen opnieuw werden gebruikt. In de opvallende badkamer van de villa combineerde hij bovendien originele, kleurrijke kunststofonderdelen uit een serie van dertig badkamers die Wolfgang Feierbach in 1969 ontwierp. Een deel van het oranje sanitair vond hij via Instagram in Duitsland; een bijpassend bidet bewaart hij nog in de kelder.

Ramaekers beschouwt zichzelf als verzamelaar, maar niet als iemand die alles oppot. Hij wisselt meubels en objecten af, verplaatst ze en kan er desnoods afstand van doen. Hoewel vrienden zijn huis spottend een designmuseum noemen, benadrukt hij dat een woning leefbaar moet zijn: meubels zijn volgens hem gemaakt om te gebruiken en ervan te genieten.

Zijn passie ontstond niet vanuit zijn opvoeding. Hij studeerde fotografie en ontdekte pas rond 2000, nadat hij in Brussel was gaan wonen en vintagewinkels bezocht, de werelden van kunst, architectuur, mode en design. Met zijn eerste inkomsten kocht hij Italiaanse designmeubels en raakte hij geboeid door vernieuwende ontwerpers als André Courrèges, Pierre Cardin, Paco Rabanne en Rudi Gernreich. Via die interesse belandde hij bij space age-meubelen. Een van zijn eerste belangrijke aankopen was in 2003 een zeldzame ovale Kartell-tafel uit 1969, gekocht via eBay voor vijfhonderd euro. Dat jaar geldt voor hem als een bijzonder vruchtbare periode in de designgeschiedenis.