Hoe een dealmaker uit Silicon Valley Trump charmeerde en Intel een reddingslijn gaf
In dit artikel:
Op een vroege ochtend in Silicon Valley op 7 augustus kreeg Intel‑CEO Lip‑Bu Tan publiekelijk kritiek van president Trump, die hem bestempelde als belast met belangen in China en eiste dat hij zou aftreden. Tan, een 66‑jarige veteraan uit de durfkapitaalwereld die tientallen jaren investeerde in Chinese bedrijven, had Trump tot dan toe niet ontmoet. Na de aanval zette Intel alles op alles om een ontmoeting met de president te regelen — een ongeveer 40 minuten durend gesprek in het Oval Office dat volgens betrokkenen bepalend bleek voor Tans leiderschap en voor Intels toekomst.
In die bijeenkomst — bijeengezet met alleen twee kabinetsleden aanwezig, waaronder minister van Handel Howard Lutnick en minister van Financiën Scott Bessent volgens bronnen — overtuigde Tan de regering om tijdelijk kapitaal en steun te verbinden aan een aandelenbelang. De Amerikaanse overheid kreeg zo bijna 10% van Intel in ruil voor ongeveer 5,7 miljard dollar financiering via regelingen rond de CHIPS Act; de stap maakte de staat grootste aandeelhouder. Kort daarna haalde Tan ook een investering van 5 miljard dollar binnen van Nvidia‑CEO Jensen Huang, waarmee externe partijen extra vertrouwen in Intels herstel toonden en de koers van Intel sinds Tans aantreden met circa 80% steeg.
De deal illustreert hoe Washington zich actiever opstelt in industriebeleid: staatsbelangen in strategische bedrijven kunnen voortaan onderdeel worden van subsidie‑ of steunpakketten. Dat geeft Intel een beschermde status en opent deuren bij klanten en potentiële partners die de regering gunstig gezind willen houden. Tegelijkertijd wekt het zorg bij buitenlandse chipfabrikanten en sommige analisten over oneerlijke bevoordeling en een mogelijke koerswijziging in Amerikaanse industriepolitiek.
Tan zelf is geen traditionele chipfabrikant‑ingenieur maar een ervaren dealmaker en investeerder. Geboren in Maleisië en jarenlang actief in durfkapitaal, deed hij honderden investeringen, waaronder vele in China — sommige daarvan met connecties naar het Chinese leger, wat zijn politieke kwetsbaarheid vergrootte. Binnen Intel trof hij harde besluiten: hij herstructureerde het management, ontsloeg rond de 15% van het personeel volgens effectenstukken, benoemde Intel‑veteranen op sleutelposities (onder meer Pushkar Ranade als interim‑CTO) en versnelde direct contact met technisch talent en grote klanten zoals cloudproviders.
Toch blijven twijfels bestaan over Tans vermogen om Intels diep technische problemen op te lossen. Het bedrijf heeft jaren van productiefouten en gemiste technische mijlpalen achter de rug waardoor concurrenten zoals TSMC de leiding namen in geavanceerde chipfabricage. Geavanceerde productiestappen (18A, later 14A) worden nog steeds ontwikkeld en Nvidia besloot geen directe productieovereenkomst met Intel te sluiten toen het investeerde; het noemde de samenwerking een strategische partnerrelatie. Intel zegt dat de technologieën goed vorderen en dat er interesse is in toekomstige processen.
Binnen Intel ontstaat ook politieke en ethische wrijving: Tans aanhoudende zakelijke banden met investeringsfirma’s riepen zorgen op over potentiële belangenconflicten, wat de raad van bestuur eerder deed terugdeinzen bij een overname. Intel zegt dat Tan sinds zijn aantreden direct betrokken is bij technische beslissingen en dagelijks werkt aan de transformatie van het bedrijf.
Kortom, Tans korte maar intensieve rondgang langs Washington en Silicon Valley leidde tot financiële ademruimte en strategische partnerschappen die Intel politiek en financieel krachtiger maken. Tegelijkertijd blijft de kernuitdaging bestaan: het daadwerkelijk herstellen van technische voorsprong en productiecapaciteit in een sector waarin expertise, miljardeninvesteringen en lange ontwikkeltrajecten doorslaggevend zijn.