Horecaondernemer Kaji But en zijn moeder: 'Ik wilde naar de hotelschool, maar nee, ik moest naar de universiteit'

In dit artikel:

Kaji But leidt Sea Palace, het drijvende Chinese restaurant tegenover Amsterdam Centraal dat zijn vader in 1984 opende en nog altijd succesvol is. In een gesprek met zijn moeder Kwai Tai But-Cheung vertelt hij hoe hij, als oudste zoon, onder grote druk opgroeide met de verwachting het familiebedrijf over te nemen. Zijn vader wilde dat hij studeerde en later de zaak voortzette; zelf had Kaji liever een andere richting gekozen, maar volgde uiteindelijk bedrijfseconomie en keerde terug naar de horeca.

De familie laat zien hoe zwaar de eerste generatie Chinese ondernemers werkte om in Nederland een bestaan op te bouwen. Moeder But, die op haar 18e uit Hongkong naar Nederland kwam, staat nog dagelijks in het restaurant en noemt hard werken vanzelfsprekend. Ze heeft weinig spijt van de opofferingen, al erkent ze dat ze haar kinderen daardoor weinig kon zien. Kaji zegt die prestatiedruk niet onverkort aan zijn drie dochters door te geven, al stimuleert hij hen wel om hoog te mikken. Zijn oudste dochter lijkt het familiebedrijf zelfs te willen overnemen.

Onder zijn leiding veranderde Sea Palace ook inhoudelijk: Kaji schrapte de Indische gerechten en maakte de kaart veel Chinezer, met meer nadruk op Kantonese gerechten en dimsum. Eerst was zijn moeder daartegen, maar inmiddels trekt die koers volgens haar juist meer publiek. Het verhaal gaat zo niet alleen over een restaurant, maar ook over migratie, familiedruk, doorzettingsvermogen en de vraag hoe een Chinees-Nederlandse familie haar erfgoed doorgeeft aan de volgende generatie.