In beeld: Mexico, het land dat zijn vader vastlegde

In dit artikel:

Guido de Bruin (geboren 2000) vertrok in 2023 tijdens een tussenjaar naar Mexico met de analoge Leica CL van zijn vader en zo’n dertig rolletjes film. Zijn interesse in Mexico kwam voort uit de verhalen en zwart-witfoto’s van die vader, die in zijn twintiger jaren vaak maandenlang in het land verbleef. Aanvankelijk worstelde De Bruin in Mexico-Stad: hij bezocht elke ochtend een bibliotheek om ideeën te bedenken en maakte twee weken lang geen foto’s. Een telefoontje van zijn vader bracht hem naar Puebla, waar hij door gesprekken met bewoners snel uitnodigingen en fotomogelijkheden vond en uiteindelijk tweeënhalve maand bleef.

Dagelijks maakte hij lange wandelingen van vier à vijf uur, werkte traag en bewust analoog en nam per wandeling zelden meer dan tien foto’s. In een logboek ontdekte hij dat zijn portretten vooral mannen uit slechts twee generaties bestreken, wat hem ertoe bracht de rest van zijn werk te richten op het zichtbaar maken van tijdsverloop: verlaten speeltuinen, oude auto’s en plekken die herinneren aan een eerder moment zonder historische reconstructie. De foto’s hebben een warme, ontspannen belichting en uitgesproken, optimistische kleuren; De Bruin wilde een tijdloos karakter, een aaneenschakeling van momenten en generaties.

Hoewel zijn beeldtaal anders is dan die van zijn vader — die sneller en vaker ‘uit de heup’ schoot — lopen hun series elkaar raak door gedeelde nieuwsgierigheid naar Mexico en de keuze voor dezelfde kleine analoge camera. Het project draait zo om persoonlijke verbinding, traagheid en het vastleggen van zowel continuïteit als verval.