In het Teatro San Carlo klinkt bijna drie eeuwen operageschiedenis

In dit artikel:

Het Teatro San Carlo in Napels, geopend in november 1737, geldt als het oudste nog actieve operahuis van Europa en een van de beroemdste ter wereld. De Franse schrijver Stendhal noemde het in 1817 al “het mooiste theater van het universum”, en die indruk leeft nog altijd voort: het gebouw staat op de Unesco-werelderfgoedlijst en trekt nog steeds internationale topartiesten.

Het artikel schetst vooral hoezeer het theater verbonden is met de Napolitaanse geschiedenis en trots. Koning Karel van Bourbon liet het bouwen toen Napels hoofdstad was van een nieuw onafhankelijk koninkrijk, als cultureel visitekaartje tegenover andere Europese machtscentra. Later volgde ook het imposante Paleis van Caserta, in dezelfde ambitie om grandeur uit te stralen.

Binnen valt vooral de weelderige inrichting op: rood fluweel, bladgoud, 184 loges en een koninklijke loge die via spiegels vanuit andere plaatsen zichtbaar is, zodat het publiek kon zien wanneer de vorst klapte. In de loop van de tijd veranderde het interieur meerdere keren, onder meer na een brand in 1816 en na schade in de Tweede Wereldoorlog.

Tijdens een uitvoering van Donizetti’s Lucia di Lammermoor laat het San Carlo zien waar het om draait: belcanto, theatrale pracht en een publiek dat daar zichtbaar van geniet. Sopraan Rosa Feola oogst ovaties, terwijl het theater zelf opnieuw bevestigt waarom het al bijna drie eeuwen een muzikaal symbool van Napels is.