In no time was ze de beste van de afdeling, zelfs beter dan haar baas

In dit artikel:

Tijdens een lunch vertelt een oude vriendin dat ze haar goedbetaalde baan als legal counsel bij een multinational heeft opgezegd. De hoogopgeleide jurist, die eerder voor het Europees Parlement werkte en inmiddels is gepromoveerd, volgt een zijinstroomtraject geschiedenis om eerstegraadsleraar te worden.

Haar overstap komt voort uit frustratie over haar succes. Ze maakte zich nieuwe werkzaamheden razendsnel eigen en werd daardoor de beste van haar afdeling, zelfs beter dan haar leidinggevende. Vervolgens werd ze doorgeschoven naar fusies en overnames. Hoewel ze dat werk interessant vond, verloor ze na de aankoop van acht bedrijven haar motivatie. Ze wil niet eindeloos blijven in een functie alleen omdat ze er goed in is.

De vriendin praat enthousiast en zonder terughoudendheid over haar prestaties. Ze heeft nog geen onvoldoende gehaald en kreeg veel lof voor een essay. Dat maakt de verteller aanvankelijk ongemakkelijk, omdat in Nederland bescheidenheid vaak als deugd geldt. De vriendin, die jarenlang in de Verenigde Staten woonde, legt uit dat het daar normaler is om je kwaliteiten te benoemen. Wie dat niet doet, wordt volgens haar minder serieus genomen. Bovendien, merkt ze op, doen mannen dit ook geregeld.

De opmerking zet de verteller aan het denken over haar eigen neiging om successen meteen te relativeren, bijvoorbeeld door te benadrukken wat nog niet is bereikt of waarom een overwinning niet volledig aan haarzelf te danken zou zijn. Wanneer haar vriendin vervolgens een 9 voor haar tentamen krijgt en zegt dat ze een goede lerares zal worden, ziet de verteller haar niet alleen als een toekomstige docent, maar ook als een belangrijk voorbeeld voor meisjes: zeggen dat je ergens goed in bent, hoeft geen gebrek aan bescheidenheid te zijn.