Iraanse zanger probeert met nieuw protestlied weer in de gratie te raken
In dit artikel:
Shervin Hajipour, de Iraanse zanger die in 2022 wereldwijde bekendheid kreeg met het protestnummer Baraye, heeft in 2026 opnieuw een duidelijk politiek lied uitgebracht: Ik ben Iran. Waar Baraye uitgroeide tot het deuntje van jeugdige opstand tegen het religieuze bewind na de dood van een vrouw vanwege haar hoofddoek, is het nieuwe nummer explicieter en roept het openlijk tegen onderdrukking en het zwijgen opleggen van de bevolking. Hajipour is momenteel 28 en bracht het lied uit nog vóór de recente Israelisch-Amerikaanse aanvallen op Iran en de zware neerslag van nieuwe straatprotesten in januari 2026, die volgens sommige schattingen duizenden tot mogelijk tienduizenden doden hebben gekost (in 2022 werden de demonstraties al met grote hardheid neergeslagen; toen vielen waarschijnlijk meer dan 500 doden).
Het nieuwe werk toont harde beeldspraak over geweld en onrecht, maar of het opnieuw de rol als inspiratiebron voor demonstranten krijgt, is onzeker. Asefeh Eskandari, Nederlandse mensenrechtenactiviste van Iraans-Koerdische afkomst, vraagt zich af of het lied niet “te lief” is voor de huidige, gewelddadige situatie en verkieselijker minder past bij wat sommige Iraniërs nu nodig hebben: muziek die strijdbaarder oproept tot actie. Zij wijst daarbij op collega-protestzanger Toomaj Salehi, die in januari samen met het volk de straat opging en als radicaler wordt gezien.
Hajipour bevindt zich in een gespannen positie. Zijn eerdere succes leidde tot arrestatie na de 2022-protesten; hij werd in 2024 veroordeeld tot bijna vier jaar cel voor onder meer het verstoren van de nationale veiligheid, maar kreeg later gratie. Eind 2025 raakte hij in opspraak omdat hij voor zijn debuutalbum toestemming van de Iraanse autoriteiten had gevraagd en gekregen — door sommigen gezien als hypocriet of verraad tegenover de protestbeweging. Hajipour verdedigde zich met het argument dat hij drie jaar nauwelijks kon werken en in Iran wilde blijven en werken.
Politieke realiteit dwingt zowel artiest als regime tot voorzichtig manoeuvreren. Eskandari waarschuwt dat het repressieve apparaat het zich niet kan veroorloven Hajipour te doden; dat zou volgens haar te veel protest oproepen. Hajipours nieuwe lied bevestigt zijn rol als symbool van verzet, maar zijn invloed hangt af van hoe de bevolking en andere activistische stemmen het interpreteren en inzetten in een tijd van harde repressie.