Ironisch onderweg naar nummer 1

In dit artikel:

De schrijver ontmoet op een Amsterdamse gracht Sam, het jongere broertje van zijn ex. Sam blijkt inmiddels deel uit te maken van een succesvol muzikaal trio dat zichzelf presenteert als een uitgesproken Amsterdamse volksact. Met aangepaste namen, overdreven accenten, strakke shirts en grote brillen parodiëren de drie het genre van hoempapa, drank, snacks en oppervlakkige levenslust.

De act slaat onverwacht aan. In de zomer worden de jongens meerdere keren per week geboekt, uitgenodigd bij radiozenders en gevraagd voor optredens, onder meer op Mallorca en festivals. Hun lied, waarin ze zingen dat de geneugten van het leven uiteindelijk slecht voor je zijn, bereikt de Nederlandse hitlijst: eerst nummer 7 en kort daarna nummer 6. Volgens Sam verdienen ze bovendien duizenden euro’s.

Op sociale media en in interviews reageren veel mensen enthousiast op de ‘gozers’, hoewel hun toneelspel er volgens de schrijver dik bovenop ligt. Sommigen vragen zich af of het publiek wel beseft dat het om een act gaat. Ook een krantenprofiel beschrijft de groep grotendeels alsof hun ambities en plezier volledig oprecht zijn. De ironie vormt juist de aantrekkingskracht: de jongens spelen met het cliché van de volkszanger, maar lijken ondertussen ook echt te genieten van hun groeiende succes en dromen ze ervan grote Nederlandse zalen te vullen.