Is het nog wel zo verstandig, op het werk vertellen dat je Joods bent?

In dit artikel:

De auteur beschrijft hoe haar grootvader, de Haagse kleermaker Isaac de Wind, in de jaren dertig advertenties onder de achternaam van zijn vrouw Cohen plaatste. Hij vreesde dat zijn Joods klinkende naam klanten zou kosten. Die geschiedenis doet haar denken aan de positie van Joodse Nederlanders nu.

Volgens de auteur verbergen of relativeren Joodse werknemers opnieuw hun afkomst uit angst voor discriminatie. Ze noemt een sollicitant die vanwege zijn Joodse achternaam zou zijn afgewezen, een vriendin die vreest voor de gevolgen van een anti-zionistische leidinggevende en iemand die niet durft te vertellen dat zij naar Israël reist. Ook de auteur zelf kreeg online een bedreigende reactie nadat een wederpartij haar als ‘Joodse advocaat’ had aangeduid.

Aanleiding is onder meer het besluit van het Openbaar Ministerie om demonstranten met een spandoek ‘Hup Hamas’ niet te vervolgen. Volgens het OM is steun aan een terroristische organisatie op zichzelf niet strafbaar; dat verandert wanneer de uiting in context aanzet tot haat of geweld. De auteur vindt echter dat zulke leuzen, ook tijdens een vreedzame klimaatmars, wel degelijk bijdragen aan een onveilig klimaat. Vooral op het werk zouden Joodse Nederlanders daardoor minder ruimte ervaren bij samenwerking, promoties en klantcontacten. Ze vreest dat de angst om Joods te zijn openlijk te tonen opnieuw normaler wordt.