Joanne Kellermann: 'Pensioenen missen de glamour van de rest van de financiële wereld, maar zijn veel fundamenteler'

In dit artikel:

Joanne Kellermann (65) woont sinds kort weer in Amsterdam-Zuid en maakt een nieuwe start na het overlijden van haar man Jaap Rosen Jacobson in 2023. Deze zomer stopt ze, na zeven jaar, eerder dan gepland als bestuursvoorzitter van Pensioenfonds Zorg en Welzijn (PFZW) — het op één na grootste Nederlandse pensioenfonds. Haar vertrek komt een jaar voordat haar termijn officieel afloopt; ze noemt haar jaren als voorzitter “mooi, maar wel tropenjaren”.

Kellermann kreeg landelijke bekendheid toen ze in 2007 bij De Nederlandsche Bank (DNB) begon en als eerste vrouwelijke directielid in tweehonderd jaar toezicht hield. In die rol zat ze tijdens de financiële crisis op het pijnlijke punt van de grootste pensioenkortingen ooit in Nederland, een beslissing die haar veel kritiek opleverde. Als toezichthouder maakte ze ook korte metten met de gewoonten van weelderige diners tussen toezichthouders en bestuurders.

Haar overstap naar PFZW riep aanvankelijk wenkbrauwen op — ex-toezichthouder die bestuurder wordt — maar haar ervaring bleek cruciaal bij de complexe overheveling van drie miljoen deelnemers naar het nieuwe Nederlandse pensioenstelsel. De functie bleek veel intensiever dan verwacht; een deeltijdfunctie werd praktisch fulltime, met veel last-minute privé‑afzeggingen en constante beschikbaarheid.

Tijdens haar leiderschap koos PFZW nadrukkelijk voor een duurzamere beleggingsstrategie, wat leidde tot het terugtrekken van ongeveer €15 miljard bij vermogensbeheerder BlackRock. Dat trok politieke kritiek en in 2024 werd in Den Haag een motie aangenomen die pensioenfondsen moet weerhouden van te activistisch beleggen. Kellermann weigert de duurzame koers te zien als hobby van bestuurders en betoogt dat verantwoord beleggen juist past bij het beheer van andermans geld. Ze pleit er bovendien voor om het enorme Nederlandse pensioenvermogen — zo’n €1.600 mrd — te investeren in maatschappelijke behoeften zoals betaalbare woningen en technologie die de werkdruk in de zorg vermindert.

Privé nam ze na het overlijden van haar man tijdelijk de leiding van zijn investeringsbedrijf Panta op zich en volgde de familie een managementopleiding om samen het bedrijf voort te zetten. Haar zonen zijn inmiddels actief betrokken; conflicten binnen de familie zijn uitgebleven. Kellermann blijft na PFZW niet stilzitten: ze blijft voorzitter van de raad van commissarissen van de Waterschapsbank, is verbonden aan stichting Aflatoun (financieel-educatief werk) en wil weer zingen in een koor.

Kellermann zegt de pensioensector te zullen missen vanwege het menselijke element: achter elke financiële beslissing zitten mensen wiens inkomen en toekomst ervan afhangen. Ze benadrukt dat pensioenbeheer minder glamour heeft dan andere financiële takken, maar juist daarom van fundamenteel belang is.