Keir Starmer kwam, zag en moest alweer snel vertrekken 

In dit artikel:

Keir Starmer heeft maandag zijn vertrek als Britse premier aangekondigd, na nog geen twee jaar aan de macht. Daarmee komt vroegtijdig een einde aan zijn ambtstermijn bij Labour, dat in juli 2024 nog met een grote verkiezingszege naar Downing Street trok. Starmer had bij zijn aantreden beloofd om de economie aan te jagen, de zorg te verbeteren en vooral politieke rust te brengen, maar volgens zijn critici is daarvan weinig terechtgekomen.

Zijn premierschap raakte al snel verstrikt in een combinatie van hoge verwachtingen, magere financiële ruimte en een onduidelijke koers. Starmer beloofde belastingen niet te verhogen en hield het regeerprogramma bewust voorzichtig, maar dat botste met een verslechterde begroting. Hierdoor moest minister van Financiën Rachel Reeves alsnog fors bezuinigen, wat tot onrust binnen Labour leidde. Ook probeerde Starmer zowel de relatie met Europa te herstellen als kiezers op rechts vast te houden, maar die balans pakte slecht uit.

Op binnenlands vlak leverde de regering wel enkele hervormingen op, zoals soepelere regels voor woningbouw, meer rechten voor huurders en werknemers en een betere verhouding met Brussel. Toch wist Starmer die maatregelen volgens waarnemers nooit te vertalen naar een duidelijk verhaal of zichtbare verbetering voor kiezers. Daarbovenop kwamen schandalen over cadeaus voor hem en zijn ministers en kritiek op de benoeming van Peter Mandelson als ambassadeur in Washington.

Intussen groeiden de politieke problemen verder: het rechts-radicale Reform UK won terrein, terwijl ook de Groenen Labour-kiezers afsnoepten. In de peilingen is Labour inmiddels weggezakt naar de derde plaats. Starmer vertrekt nu zelf, in de verwachting dat burgemeester Andy Burnham mogelijk zijn opvolger wordt, als nieuwste poging om de partij weer richting te geven.