Kun je echt vrienden zijn met collega's?

In dit artikel:

Gidi Markuszower en PVV-leider Geert Wilders waren eerst vrienden; nadat Markuszower uit de partij stapte, zei Wilders dat hij had geleerd dat je in Den Haag geen vrienden kunt hebben — een inzicht dat hem volgens hem 25 jaar kostte. Markuszower klonk aangeslagen maar stelde dat zijn vertrek zakelijk was en dat hij Wilders nog steeds als vriend beschouwt. Hun breuk illustreert hoe dun de grens is tussen persoonlijke vriendschap en professionele belangen.

De auteur deelt een eigen ervaring om dat punt te verduidelijken: als hoofdredacteur ging ze met zwangerschapsverlof en zag haar adjunct, een goede vriendin, het tijdelijk overnemen. Kort voor haar terugkeer vroeg die vriendin schijnbaar achteloos wat de auteur nog van plan was te doen bij terugkomst — een signalering dat de functie al was ingevuld. Uiteindelijk verloor de auteur haar baan; de cfo vatte het bitter samen: “If you want loyalty, have a dog.”

De hoofdgedachte is dat werkrelaties vaak doorslaggevend worden zodra belangen botsen. Salaris, cv en carrièrekansen prevaleren snel boven persoonlijke loyaliteit; hiërarchie creëert onvermijdelijk momenten waarop collega’s elkaar moeten beoordelen of passeren. Vriendschap vereist volgens de schrijver bijna onverzettelijke trouw, terwijl werk juist om verantwoordelijkheid en zakelijkheid vraagt.

Toegepast op Markuszower en Wilders: Markuszower koos kennelijk voor de invulling van zijn functie boven persoonlijke trouw aan de partijleider, iets wat Wilders als verraad ervaart. De vraag wie “gelijk” heeft — de vriend of de professional — blijft lastig te beantwoorden en hangt af van perspectief en rol.

De schrijver sluit met een wens dat werkvrienden gewoon vrienden zouden kunnen blijven, maar stelt dat in de praktijk bijna altijd één van de twee geschaad wordt. Conclusie: echte, onvoorwaardelijke loyaliteit vind je volgens haar eerder bij een huisdier dan op de werkvloer.