Loes Dingemans: 'Ik had mezelf wat meer tijd gegund om te rijpen'

In dit artikel:

Loes Dingemans (1969) verruilde haar zichtbare directeursfuncties bij uitzendbureau Unique en hotelketen Pillows voor de minder bekende, maar zeer veelzijdige rol van chief operating officer bij investeringsmaatschappij Amerborgh. Het bedrijf van ondernemer Alex Mulder omvat onder meer vastgoed, horeca, zorgvilla’s voor mensen met dementie en culturele instellingen zoals De Rode Hoed. Haar werkdagen brengen haar daardoor van een horecabedrijf en een vergadering bij zorgorganisatie Claris naar een lezing of een optreden in een van de hotels.

Dingemans begon op haar 21ste als zomerintercedent bij Unique en klom daar op tot algemeen directeur. Na een periode als zelfstandig consultant keerde ze terug naar Mulder, eerst om een strategie voor Pillows te ontwikkelen en later om die uit te voeren. Mulder prijst haar intelligentie, daadkracht en empathie. Dingemans ziet die combinatie als een vorm van vrouwelijk leiderschap: hoge eisen stellen, maar ook aandacht hebben voor mensen.

Ze nam eerder afscheid van Unique omdat ze als jonge moeder behoefte had aan meer flexibiliteit en de bedrijfscultuur aan de top te masculien vond. In haar eigen organisaties wil ze hard werken combineren met vertrouwen, waardering en ruimte voor gezin of mantelzorg. Dat betekent niet dat de lat lager ligt: medewerkers moeten soms ook buiten kantooruren bijspringen, maar leidinggevenden moeten volgens haar net zo goed iets teruggeven. Bij Pillows heeft ze een hiërarchische horecacultuur proberen te veranderen. In de keuken mag stevig worden gewerkt, maar afsluiten met een gesprek en aandacht voor elkaar hoort er ook bij.

Haar visie op leiderschap is mede gevormd door haar jeugd in Pernis. Ze groeide op in een gezin met haar moeder en twee zussen nadat haar vader was vertrokken. Haar moeder werkte als kapper en had geregeld moeite om rond te komen, maar voedde haar kinderen zelfstandig op. Dingemans volgde na de middelbare school een commerciële opleiding en ging werken. Hoewel ze soms betreurt dat ze niet heeft gestudeerd, bracht haar vroege verantwoordelijkheid bij Unique haar naar de top.

Ook thuis staat ze voor grote verschillen. Haar drie zonen zijn gelovig geworden, terwijl Dingemans uit een niet-religieus, links gezin komt. Vooral de mogelijke keuze van haar jongste zoon Sebastiaan voor het priesterschap raakt haar, omdat ze vreest dat hij een gezin en romantische liefde zal missen. Tegelijk is ze trots dat hij zich wil inzetten voor anderen. De gesprekken met haar zonen dwingen haar haar eigen overtuigingen opnieuw te onderzoeken, zonder dat ze zelf religieus op zoek is.

Twee jaar geleden overleefde Dingemans een bacteriële infectie die leidde tot een septische shock. Na twee operaties en maanden revalidatie herstelde ze langzaam van een periode waarin zelfs lezen en traplopen niet lukten. De ervaring maakte haar dankbaarder, maar niet minder ambitieus: ze koos zonder aarzelen voor haar huidige functie. Wel is ze selectiever geworden in waaraan ze tijd besteedt. Haar kinderen en werk hebben prioriteit; alles tegelijk willen doen vindt ze niet realistisch.