Loes Keijsers: 'In zekere zin is hoogleraar zijn een luxebaan'

In dit artikel:

Opgegroeid op het Limburgse platteland begon de hoogleraar haar carrière met een baantje in de champignonkwekerij van haar ouders, die hardwerkend waren maar geen studerende achtergrond hadden. Dankzij hun steun en het advies van haar decaan koos ze voor de universiteit en studeerde biologie, aanvankelijk zonder duidelijke richting. Een stage in gedragsbiologie rond agressief jongensgedrag in Soest wekte haar interesse, waarna ze promoveerde op onderzoek naar de opvoeding van jongeren en zich ging richten op pubers.

Ze waardeert haar positie als hoogleraar, die zij ziet als een luxe baan zonder zware fysieke belasting, maar benadrukt dat ze het harde werken nooit uit de weg gaat. Met subsidiegelden onderzoekt zij hoe jongeren worden geholpen om hun emotionele problemen te delen; ongeveer een derde van de pubers ervaart dergelijke problemen. Het onderzoek richt zich op het verbeteren van gesprekken met mentorfiguren uit hun omgeving, zoals docenten of buurvrouwen, en niet alleen op professionele hulp.

Haar drijfveer is het versterken van jongeren als de levende toekomst, zodat zij weerbaar worden tegen maatschappelijke uitdagingen die de huidige generatie achterlaat. Zij werkt hiervoor samen met organisaties als de Kindertelefoon en Mind Us, met de ambitie om daadwerkelijke verandering te bewerkstelligen, voorbij theoretische kennis. Haar motivatie is zo groot dat zij zelfs bereid is haar functie op te geven als dat leidt tot minder depressies onder pubers.