Love is helemaal niet blind en de maatschappij ook niet

In dit artikel:

De Netflix-serie *Love Is Blind* wil laten zien dat mensen verliefd kunnen worden zonder elkaar te zien. Deelnemers daten achter een muur en ontmoeten elkaar pas nadat ze zich hebben verloofd. Hoewel de gesprekken vaak tot snelle verliefdheid leiden, blijkt bij de eerste ontmoeting dat fysieke aantrekkingskracht doorslaggevend kan zijn. Aan subtiele reacties is direct te merken of een relatie kans van slagen heeft. Uiteindelijk levert het programma slechts één stel op, wat volgens de auteur laat zien dat liefde zich niet volledig laat losmaken van uiterlijk.

Die invloed van uiterlijk beperkt zich niet tot romantische relaties. Wetenschappelijk onderzoek van Hosoda, Stone-Romero en Coats toont aan dat aantrekkelijke sollicitanten gunstiger worden beoordeeld en vaker worden aangenomen, zonder dat zij aantoonbaar beter functioneren. Ook ervaren hr-professionals blijken vatbaar voor deze voorkeur, net als andere beoordelaars.

Hetzelfde patroon komt volgens Amerikaans onderzoek van John E. Stewart voor in strafzaken. Aantrekkelijkere verdachten kregen gemiddeld lichtere straffen dan minder aantrekkelijke verdachten, terwijl in de rechtszaal juist feiten en bewijs centraal zouden moeten staan. Zowel bij werving als in de rechtspraak kan uiterlijk daardoor leiden tot onbewuste en oneerlijke beslissingen.

De auteur pleit daarom impliciet voor een werkomgeving waarin kandidaten uitsluitend op inhoud, kwaliteiten en vaardigheden worden geselecteerd. Een sollicitatieprogramma waarbij gesprekken achter een muur plaatsvinden en de werkgever de aangenomen kandidaat pas daarna ziet, zou volgens de auteur waarschijnlijk beter werken dan *Love Is Blind*. Bij een baan hoeft uiterlijk immers geen rol te spelen in een langdurige persoonlijke relatie.