Lummelen op recept

In dit artikel:

Op een zaterdagochtend probeert de verteller aan de keukentafel de krant te lezen, maar rusteloosheid en innerlijke stemmetjes saboteren elke poging tot ontspannen. In plaats van te genieten van een vrije dag sluipt de checklistgeest binnen: klusjes, afspraken en “nog te doen”-projecten veroveren de aandacht. Zelfs luchtige verhalen in de krant en een interessante podcast helpen niet; de onrust groeit en leidt ertoe dat de schrijver de slaapkamer induikt om kleding uit te zoeken en stapeltjes te maken, met datzelfde gevoel van nut en controle als medicijn tegen de onrust.

Tegen zondagavond slaat de paniek toe: hoewel het weekend volgeplekt is met afgevinkte taken, vreet het vooruitzicht van een drukke week zonder vrije avonden aan het gevoel van voldoening. De verteller belt een vriendin die als psycholoog werkt. Zij herkent het probleem en legt uit dat veel mensen moeite hebben met niets doen; de oplossing die ze soms voorschrijft is letterlijk geplande ‘lummeltijd’ — onbezette uren die een patiënt toestemming geven om niet productief te zijn.

De column eindigt met de gedachte dat ontspannen makkelijker wordt zodra het tot een ‘moetje’ wordt gemaakt: lummelen op recept. De schrijver ziet daarin een korte-termijnoplossing (een officiële vrijgave om niets te doen) en een ironische spiegel van de moderne prestatiedrang: we hebben vaak expliciete toestemming nodig om stil te zitten.

Achtergrond: het stuk, verschenen bij FD Persoonlijk, reflecteert op hedendaagse druk om voortdurend productief te zijn en suggereert dat het structureren van vrije, onproductieve tijd een praktische therapeutische strategie kan zijn.