'Mijn vrienden begonnen met werken, ik begon met herstellen van mijn auto-ongeluk'

In dit artikel:

In 2008 vertrekt Martien Ebus, 25 jaar en afgestudeerd psychologe, samen met een vriendin naar Zuid-Afrika om vrijwilligerswerk te doen in de sloppenwijken van Port Elizabeth. Kort na aankomst raakt ze gewond bij een ernstig auto-ongeluk: terwijl zij een ziek kind naar het ziekenhuis rijdt, worden ze frontaal aangereden door een bestuurder die op de verkeerde weghelft reed en vermoedelijk onder invloed was. Ebus raakt zwaargewond met onder meer tientallen botbreuken, een hersenkneuzing en halfzijdige verlamming. Ze belandt tien dagen in coma en wordt via medisch transport naar Nederland overgebracht voor langdurige revalidatie, waarbij ze opnieuw moest leren lopen, praten en slikken.

Na een jaar van pijn en herstel volgt een risicovolle heupoperatie in New York, die succesvol blijkt. Pijnstillers zijn niet meer nodig, al blijft ze soms hinder ondervinden. Pas vier jaar later kan ze weer aan het werk; haar oorspronkelijke plannen voor een managementtraineeship schuift ze opzij en wordt puber- en jongerencoach, waarbij ze haar eigen ervaringen inzet om jongeren te helpen. Inmiddels werkt ze als kinder- en familiefotograaf, waarbij haar psychologische kennis een toegevoegde waarde is.

In januari 2025 keert Ebus, zeventien jaar na het ongeluk, terug naar Zuid-Afrika met haar gezin om de arts die haar toen redde te bezoeken en de plek van het ongeval te zien. Ze ervaart kracht en acceptatie, ondanks blijvende angsten, vooral rondom de veiligheid van haar kinderen. Haar verhaal getuigt van veerkracht en het vinden van betekenis na ingrijpende tegenslag. Ebus benadrukt het belang van vrijheid en vertrouwen voor haar kinderen, met een realistisch besef van de kwetsbaarheid van het leven.