Minder vrijgave van Fed-transcripten kan debat verbeteren, zegt Warsh in boek
In dit artikel:
Incoming Fed-voorzitter Kevin Warsh stelt in een aankomend boek dat de huidige praktijk van het opnemen en later publiceren van volledige transcripties van Federal Reserve-vergaderingen het interne debat verzwakt. Warsh, van 2006–2011 Fed-gouverneur en geïnterviewd voor Simon Bowmakers boek Fed Reckoning, pleit ervoor opnames te beperken tot de uiteindelijke beslissingsronde, zodat beleids-makers vrijer en feller met elkaar kunnen discussiëren zonder achteraf terughoudend te worden doordat hun woorden publiekelijk vastliggen.
De Federal Reserve maakt sinds begin jaren negentig volledige transcripties van haar tweedaagse beleidsvergaderingen openbaar met een vertraging van vijf jaar; die vertraging was bedoeld als compromis tussen transparantie en het beschermen van spontane interne discussie. Warsh zegt dat die praktijk beleidsmakers aanzet zichzelf te dekken en zo scherpe tegenargumenten verhindert. Tegelijk stelt hij dat de besprekingen op de tweede dag wel opgenomen en later vrijgegeven moeten worden, omdat die inzicht geven in individuele stemmotieven en historische verantwoording bieden.
Warsh verwijst naar een studie die hij deed voor de Bank of England; vanaf 2014 stopte die centrale bank met opnemen van de eerste ronde van discussies, waardoor er juist meer openheid kwam over stemmingen van de tweede dag. Als aanstaande Fed-voorzitter — hij wordt naar verwachting deze maand door de Amerikaanse Senaat bevestigd — suggereert Warsh dat de regels voor Fed-communicatie moeten veranderen om “rommeligere vergaderingen” en stevige interne debatten aan te moedigen.
Een terugschakeling in openbaarheid zou een omkering betekenen van decennia lange trends: de Fed heeft de afgelopen jaren juist meer beleidsverklaringen, regelmatige persconferenties en economische ramingen openbaar gemaakt om markten en publiek beter te informeren. Critici waarschuwen dat minder informatie het risico op misinterpretatie en grotere marktvolatiliteit vergroot. Michael Arone (State Street) merkt dat minder openheid tot meer onzekerheid kan leiden; Sarah Binder (George Washington University) zegt dat zo’n stap achterdocht kan doen herleven, juist in een periode waarin de Amerikaanse president meer invloed op de Fed nastreeft.
Voormalig Fed-vicevoorzitter Donald Kohn erkent dat opnames debatten enigszins beperkt kunnen hebben, maar wijst erop dat de transcripties historisch van waarde zijn en nuttig blijven bij het opstellen van notulen; ook heeft de behoefte aan publieke verantwoording beleidsmakers gedwongen zich beter voor te bereiden. Warsh heeft daarnaast andere mogelijke aanpassingen genoemd, zoals het verminderen van het aantal vergaderingen, minder frequente persconferenties en het beperken van de kwartaalramingen, die hij ziet als beklemmende “forward guidance”.
De kernvraag die Warsh opwerpt is een beleidsafweging tussen twee doelen: het bevorderen van ongeremde, scherpe interne discussie om betere beslissingen te nemen, versus het handhaven van maximale transparantie om vertrouwen, verantwoording en voorspelbaarheid richting markten en publiek te waarborgen. Een koerswijziging in transcriptie- en communicatieregels zou gevoelig liggen en is moeilijk terug te draaien, zo waarschuwen deskundigen.