Moderne werknemers hebben luizenlevens

In dit artikel:

Tijdens vakantie las de auteur Cornélie Noordwals novelle De winkeljuffrouw uit l’Oiseau d’Or, over Nora, een jonge verkoopster in een chique Haagse hoedenwinkel, en gebruikte dat verhaal als lens op moderne werkcultuur. Het boek schetst een duidelijke klassenafstand: rijke klanten tegenover uitgebuite winkeljuffrouwen die lange dagen maken onder een strenge patroon. Klachten over hoofdpijn of onveiligheid werden niet getolereerd; ontsnappen aan werkdruk was nauwelijks aan de orde. Toch kregen stedelijke juffrouwen wél veertien dagen verlof, en waren ze in die tijd alleen per brief of koerier bereikbaar.

Dat verschil met nu viel de columniste op toen ze tijdens haar vakantie een LinkedIn-post deelde en haar jonge stiefzoon verbaasd reageerde dat ze in haar vrije tijd met werk bezig was. De moderne smartphone zorgt voor constante bereikbaarheid; voor veel werknemers voelt vakantiewerk als een brug te ver. Op LinkedIn liep een discussie: een manager genoot ervan in de vakantie nog wat te doen en kreeg kritiek, maar veel reacties wezen erop dat werken op vakantie acceptabel is zolang het vrijwillig blijft en passend bij de functie.

De column pleit voor consequentie: wie werk en privé wil scheiden, moet dat ook doen — en niet vervangen door andere huishoudelijke “flexibiliteit” tijdens werktijd. De strenge baas van l’Oiseau d’Or zou het huidige gedoe over grenzen ongetwijfeld met verbazing hebben bekeken.