Modeshoots met een bevreemdend randje

In dit artikel:

Modefotograaf Wendelien Daan (1965) werkt al ruim dertig jaar aan een herkenbare beeldtaal waarin imperfectie, lichamelijke verschillen en vervreemdende vormen centraal staan. In haar studio in Amsterdam vertelt ze dat ze zich verzet tegen de steeds gelijkvormiger, gladgestreken schoonheidsidealen in de mode. Een scheve neus, loensende ogen of een afwijkende lichaamshouding kunnen volgens haar juist schoonheid en persoonlijkheid toevoegen.

Daan werkt zorgvuldig en sterk geregisseerd. Sinds haar analoge beginjaren bij ArtEZ in Arnhem bepaalt ze vooraf de compositie, het licht, het model en de kleding. Ook digitaal blijft ze die werkwijze trouw. Met bijzondere houdingen, onverwachte lichtval en soms bewust ‘onjuist’ licht creëert ze beelden met een sensuele en surrealistische uitstraling. Haar werk verscheen onder meer in Vogue, Elle, Harper’s Bazaar en FD Persoonlijk.

Haar visie contrasteert met de opmars van kunstmatige intelligentie in de mode. Daan waardeert authenticiteit en werkt zelf niet met AI, maar is wel nieuwsgierig naar technologie die de werkelijkheid zichtbaar ontregelt. Voor haar boek *Almost Human* selecteerde ze samen met ontwerper Sybren Kuiper werk uit haar hele loopbaan. De beelden staan niet chronologisch, maar vormen door de combinatie van oud en nieuw een verhaal rond het vrouwelijke lichaam en de grens tussen mens en object.

Een memorabele foto maakte Daan in 1999 voor het Franse tijdschrift *Citizen K*, met het Zuid-Soedanese model Alek Wek. De shoot was bijzonder omdat donkere, androgyne modellen toen nog weinig werden geboekt. Volgens Daan bewijzen zulke beelden dat fotografie meer kan zijn dan mode: een sterk beeld kan trends overstijgen en tijdloos blijven.