Na het vertrek van Donald Pols resteert de vraag: hoe goed handelden Tata en Milieudefensie?

In dit artikel:

Dinsdagavond domineerde het nieuws over Donald Pols de talkshows: enkele uren nadat NRC zijn verleden had onthuld, maakte Tata Steel bekend hem na één werkdag als directeur duurzaamheid, communicatie en public affairs te hebben ontslagen. Pols, voormalig directeur van Milieudefensie, zou in de sollicitatiegesprekken hebben verzwegen dat hij tussen 1990 en 1991 leiding gaf aan een extreemrechtse studentenbeweging in Zuid-Afrika; die zaak kwam naar buiten nadat hij in 2021 naar eigen zeggen het doel was van chantagepogingen.

Het ontslag leidde tot verbijstering en vragen over drie partijen: Pols zelf, Tata Steel en Milieudefensie. Commentatoren noemden het een persoonlijk drama voor Pols, die volgens hen met grote schaamte jarenlang zijn verleden verborgen hield. Sommigen betogen dat hij zijn traject van radicalisering naar inzet voor milieu en samenleving had kunnen gebruiken als voorbeeld van deradicalisering, maar dat de schaamte hem verhinderde openheid te geven.

Vakmensen in communicatie benadrukken dat de stap van Tata Steel begrijpelijk was: iemand die een zichtbare rol bekleedt in duurzaamheid en publieke communicatie moet geen twijfel oproepen over integriteit en chantabiliteit. Dat roept tegelijk vragen op over de zorgvuldigheid van de screening tijdens de aanstelling: had Tata Steel dit verleden kunnen of moeten achterhalen? En waarom heeft Milieudefensie, die volgens berichten sinds 2021 op de hoogte was van de situatie en toen intern met de kwestie omging, die informatie niet eerder gedeeld met een toekomstige werkgever?

Tata Steel weigert momenteel nadere toelichting op de selectieprocedure te geven. Kritiek richt zich ook op het imago van Milieudefensie: als organisatie die anderen moreel aanspreekt, wordt van haar verwacht dat ze zelf smetteloos en niet chantabel is; het binnenshuis houden van de zaak maakt die taak lastiger. In het publieke debat speelt de vraag of het om een te veroordelen jeugdzonde gaat of dat het verleden zwaar weegt juist omdat Pols prominent morele kritiek uitte op vervuilende bedrijven. Veel commentatoren concluderen dat zijn geloofwaardigheid door de onthulling is geschaad, en dat de zaak bredere vragen oproept over transparantie en integriteitschecks bij topfuncties.