Naïma Azough in gesprek met haar oom: 'Het gevoel dat je er niet vanzelfsprekend bij hoort, is nooit verdwenen'

In dit artikel:

Youssef Charehbili en zijn nicht Naïma Azough blikken terug op hun Marokkaanse familiegeschiedenis en op de verschillende manieren waarop twee generaties zich verhielden tot migratie, identiteit en emancipatie. Charehbili woont inmiddels in een Rotterdamse zorginstelling, maar blijft betrokken bij politiek en samenleving; vorig jaar liep hij nog mee in een Rode Lijn-demonstratie in Den Haag. In het gesprek met zijn nicht, die na het overlijden van haar moeder vaker bij hem langskomt, vertelt hij over zijn jeugd op het Marokkaanse platteland, waar zijn vader hem als 6-jarige naar een internaat stuurde om te studeren. Later studeerde hij geneeskunde in Casablanca, raakte betrokken bij studentenprotest tegen het regime en vluchtte op zijn 29ste naar Nederland. In Nederland moest hij opnieuw beginnen en werkte uiteindelijk meer dan twintig jaar in de ouderenzorg. Naïma groeide op in Rotterdam, studeerde in Antwerpen en Amsterdam en herkent de spanning tussen kansen krijgen en iets verliezen. Beiden voelen zich verbonden met Marokko, maar op een andere manier: voor Youssef blijft het een diepe, nostalgische band, terwijl Naïma het land vooral bezoekt om haar dochter met haar roots te verbinden. Het gesprek laat zien hoe hun generaties verschillen in omgang met tradities, vrouwenrollen en het gevoel erbij te horen, maar ook hoe trots ze zijn op wat Marokkaanse Nederlanders in Nederland hebben opgebouwd.