Obligatiemarkten gedomineerd door inflatievrees; kans op renteverlagingen daalt
In dit artikel:
Op dinsdag 3 maart zorgde de escalatie van de luchtoorlog in het Midden-Oosten voor een plotselinge ommekeer op de obligatiemarkten in Europa, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten: olie- en gasprijzen klommen flink, wat inflatiezorgen deed herleven en beleggers dwong hun renteverwachtingen te herzien. Handelsposities die uitgingen van snelle renteverlagingen werden teruggedraaid, waardoor vooral kortlopende staatsobligaties zwaar werden verkocht en de bijbehorende rendementen snel opliepen.
Kortlopende papier (2‑jaars) was het hardst geraakt: Britse tweejaarsgilts noteerden ruim 15 basispunten hoger op 3,79% (sinds vrijdag +27 bp), Duitse tweejaarsrendementen stegen circa 10 bp en die van de Verenigde Staten namen ook toe. Ook de 10‑jaarsrentes liepen op — onder meer tot 4,53% in het VK, 2,80% in Duitsland en ongeveer 4,10% in de VS — wat de omvang van de marktreactie illustreert.
De directe aanleiding was een scherpe stijging van energieprijzen nadat het scheepvaartverkeer via de Straat van Hormuz vrijwel stilviel; Brent‑olie kwam rond $82 per vat en Europese groothandelsgasprijzen schoten met tientallen procenten omhoog. De schok doet beleggers terugdenken aan de energie‑dreun van 2022 en voedt de vrees voor aanhoudende inflatie die centrale banken dwingt hun beleid te verstrakken of op zijn minst minder snel te versoepelen.
Marktverwachtingen verschoof zichtbaar: de kans op een renteverlaging door de Bank of England in maart daalde sterk (van rond 75% naar circa 25%), een Fed‑verlaging wordt nu pas volledig in september ingeprijsd en voor de ECB ziet de markt nu zelfs een kleine kans op een verhoging tegen het einde van het jaar. De eurozone‑inflatie steeg vorige maand naar 1,9% op jaarbasis en een marktindicator voor verwachte inflatie over twee jaar klom iets boven de 2%.
De ECB’s hoofdeconoom Philip Lane waarschuwde dat een langdurig conflict in de regio een stevige inflatiepiek kan veroorzaken en groei kan drukken. Analisten wijzen erop dat het cruciaal is hoe lang hogere energieprijzen aanhouden en of er tweede‑ronde‑effecten ontstaan via lonen en andere prijzen; monetair beleid is immers traag en weinig effectief tegen kortstondige grondstofschokken. Zoals Pictet’s Frederik Ducrozet samenvatte: het is nog te vroeg om de volledige economische impact te bepalen, maar beleidsmakers moeten voorbereid zijn op een scenario met een aanhoudende olieschok.