Ongelijkhebberig in een gelijkhebberige wereld

In dit artikel:

In deze column reflecteert de auteur op zijn eigen neiging om fouten toe te geven en op de reactie die dat oplevert. Aanleiding is een boeddhistische gedachte over het verbergen van eigen tekortkomingen en het snel uitvergroten van die van anderen. De schrijver, die net vijftig is geworden, probeert bewuster en milder naar zichzelf en anderen te kijken, en schreef daar eerder al columns over waarin hij openlijk zijn ongelijk erkende.

Tot zijn verrassing leverde dat geen bewondering op, maar juist irritatie. Volgens hem vinden lezers iemand die voortdurend zijn eigen twijfel etaleert net zo lastig als iemand die altijd gelijk wil hebben. In een tijd vol onzekerheid zoeken mensen vooral richting en duidelijke antwoorden, niet naar aarzelende nuances. Daarom hebben politici en mediatrainers geleerd om vastberaden over te komen, met korte, stellige boodschappen en zonder zichtbare twijfel.

De auteur koppelt dit aan voorbeelden uit de politiek, waaronder Donald Trump: te veel bravoure roept weerstand op, maar te weinig hardheid maakt een leider volgens critici zwak. Zijn conclusie is dat je het in het debat bijna nooit goed doet: wie zijn ongelijk toegeeft oogt slap, en wie dat niet doet lijkt arrogant. Daarmee stelt hij de vraag of oprechte bescheidenheid in de publieke arena überhaupt nog wordt gewaardeerd.